พอมาถึงกลางปีเดือนมิถุนายนนี้ พี่กูปรับ PRลงมาเหลือ 2 แหม ทำไปได้ ยังไม่ได้ใช้คะแนนที่ได้มาตอนต้นปีไปใช้งานเลย พี่ท่านยึดคืนไปตั้ง 2 คะแนนเลย

นี่แหละน้อพระท่านว่า มีลาภเสื่อมลาภ มียศเสื่อมยศ มีมากก็หมดได้ มีน้อยก็เพิ่มได้ ไม่มีอะไรแน่นอน

สงสัยว่า ด้วยความขี้เกียจที่ไม่ค่อยเขียนบล็อก แถมที่เขียนมาก็ไม่ค่อยเป็นชิ้นเป็นอัน พี่กูเลยเตือนให้ขยันได้แล้วด้วยลด PR ลงไปซะครึ่งหนึ่ง

ไม่มีอะไรมากหรอกครับ แค่เขียนเล่นเป็นบันทึกไว้เท่านั้น ไม่ได้จริงจังอะไร เพราะนอกจากเอาไว้คุยเล่นโก้ ๆ แล้ว ก็ไม่รู้ว่าเอา PR ไปใช้อะไรได้บ้างกับบล็อกจิปาถะเช่นนี้

แต่ก็หวังไว้ว่า ปีใหม่ปีหน้า 2554 พี่กูจะคืนคะแนน 2 คะแนนที่ยึดไปคืนมา แถมให้อีก 1 เป็น PR5 เป็นของขวัญปี 54

ฝันไว้ไกลเลยที่นี้ ฮา.

• When The God Blogger Met The Most Lazy Blogger (1)
• Content is King น่าจะจริงดังที่เขาว่ามา (4)
• เราได้อะไรจากกรณี xxx.kapook.com (4)

• ขออภัยครับ ยังไม่มีเรื่องที่มีเนื้อหาใกล้เคียงกัน

งานผ้าป่าดังกล่าว จัดขึ้นโดยชาวบ้าน และมีลูกศิษย์ของพระอาจารย์สมัยที่ท่านสอนหนังสือในโรงเรียน ซึ่งแยกย้ายกันทำมาหากินในถิ่นต่าง ๆ ได้จัดทำกองผ้าป่ามาสมทบหลายสาย ผมก็เป็นอีกสายหนึ่งที่จะจัดกองผ้าป่าไปสมทบด้วย โดยได้ร่วมกับญาติพี่น้องในที่ต่าง ๆ ช่วยกันบอกบุญแล้วนำไปตั้งเป็นกองผ้าป่าที่บ้านแม่ในวันที่ 10 เมษายน จากนั้นก็จะนำไปสมทบกับกองอื่น ๆ ที่วัดในวันที่ 13 เมษายน

ดังนั้น จึงขอบอกบุญมายังมิตรสหายและผู้มีจิตศรัทธาทั้งหลาย ร่วมกันทำบุญผ้าป่าตามกำลังเพื่อบำรุงและสืบทอดพระศาสนา สร้างศาลาที่วัดภูพลายแก้ว บ้านห้วยโลก ตำบลนาจะหลวย อำเภอนาจะหลวย จังหวัดอุบลราชธานี โดยโอนเงินเข้าบัญชีธนาคาร ดังนี้

ธนาคารกรุงเทพ จำกัด
เลขที่บัญชี 9070082715
สาขาย่อยโลตัสบางกะปิ
ชื่อบัญชี นายโกศล อนุสิม
ประเภทออมทรัพย์

หากท่านโอนเงินทำบุญแล้ว ช่วยแจ้งไว้ในกระทู้นี้ด้วยครับ
ขอขอบพระคุณและขออนุโมทนา

ประตูใหญ่ ทางเข้าวัดครับ จากที่นี่เข้าปอีกประมาณ 200 เมตรก็จะถึงศาลาหลังเก่าที่ใช้งานในปัจจุบัน

ศาลาหลังใหม่ที่ยังสร้างไม่เสร็จ และพระประธานที่จะสมโภชในวันที่ 10 เมษายนนี้

ผ้าป่าในครั้งก่อน ๆ สมทบทุนก่อสร้างศาลา คนใส่เสื้อลายสก็อตนั่งตรงกลาง พี่ชายผมเองครับ รองนายกเทศมนตรีเทศบาลตำบลนาจะหลวย

บรรยากาศในวัด แวดล้อมด้วยป่าทั้งสี่ทิศ ผมถ่ายตอนเดินตามหลังพระอาจารย์ไปที่กุฏิของท่าน ซึ่งเป็นกุฎิหลังเล็ก ๆ อยู่ติดกับป่าของวัด สงบร่มเย็นดี

• ขออภัยครับ ยังไม่มีเรื่องที่มีเนื้อหาใกล้เคียงกัน

Who is the most lazy blogger in the world? I know you do not know but I know that blogger. His name is Kosol Anusim, the owner of Kosolanusim.com and he post his blog every three months, absolutely indolent man.

One day while he was sitting on the chair in the room in his house, looking at monitor and thinking about things he would write for his blog. He had no idea and wanted someone give him guidance.

“Oh! God.” He prayed. “Please help me or send me someone to help me. I have to write a post of my blog today. It’s time to post but I have no idea, my brain is worst, I come to be a fool blogger. Help me please!”

Unbelievable!  Suddenly, he just finished praying, a man appeared, splendid and smart strange man, near the door, looked at the blogger.

The blogger was shocked, and after that he got exciting. God heard him and sent this man to save him. Thanks God!

“You are a blogger, aren’t you?” The man asked the blogger.

“Yes, Yes sir.” The blogger answered “I’m a blogger. I’m Kosol Anusim and my blog is Kosolanusim.com.”

“I know you, I watch you and I read your blog” The strange man said. “You posted your last entry three months ago. Right?”

“Yes, yes sir.” The blogger replied and did not dare to face the strange man.

“Look at me, lazy blogger” The strange man said powerful loudly. The blogger turned around to him.

“That’s right.” The strange man said. “Do you need idea for your writing?”

“Yes, sir. I really need. I couldn’t write anything. I’m a fool now.”

“You aren’t a fool but you’re lazy. Laziness make people disgusting so you’re a disgusting blogger.” The strange man said.

The lazy, the most lazy blogger in the world kept silent. He though about the strange man’s opinions.

“I accept your blames, sir.” The blogger said.

“Good.” The strange man said. “You can be a good blogger, but have to quit your bad behavior. Won’t be lazy.”

“Yes, sir. I will.”

“Good, I keep your words and won’t forget it.” The strange man looked at the blogger. “Now you read this book, pages twelfth and thirteen, read it loudly.

The strange man sent a book to the blogger. The blogger never saw this book since the strange man get in. He wondered, got that book and read page twelfth.

“Read and keep reading. Don’t stop before you read the last sentence of page thirteen”

The blogger said nothing. He began reading the headline ;

“The Seven Habits of Highly Successful Bloggers”

And read the full article ;

1.They Blog On A Consistent Basis

Successful bloggers are not on again off again bloggers. They pick a posting frequency and they stick to it no matter what. If you’re going to do a new blog post everyday, then make sure you do a new blog post everyday. If you don’t think you can handle that level of posting, then pick a number that you can handle.

It is better to post once per week on a consistent basis than once per day and then nothing for a week after. If you’re new to blogging, I recommend you start with one to three posts per week and work up to a level that you’re comfortable with. You should always work up the post frequency and never work down. If you do have to work down, then do it very slowly.

2.They Are Passionate About Their Topic

If you’re not passionate about the topic you’re blogging about, then you’re going to have a really hard time growing the blog. Blogs attract like-minded people and they will see right through you if you’re just in it for the money.

Being passionate about what you blog about makes it easier to keep up with the industry – you want to find out what is happening in your niche because it’s your passion and not because it may make you money. I started this blog with no intention of making money from it. For the first eight months of the blog’s life, it made zero and its traffic was just a few hundred readers per day. Yet, I updated the blog an average of over two posts per day during that period. You cannot do that unless you are passionate about your topic.

3.They Interact With Their Readers

A blog is not a one-way street. In addition to providing information, a blog is a communication tool between the blogger and his readers. Successful bloggers interact with their readers. They answer reader emails and comments and they ask for feedback.

Interacting with your readers build trust and loyalty. It makes you more approachable. My biggest fear is some readers would place me so high on a pedestal that they are scare to approach me. By keeping my blog on a light note and having fun with my postings, I feel I connect with the readers on a more personal level.

4.They Give Out Lots Of Link Love

Successful bloggers don’t hoard their links. They don’t have a problem with linking to a PR0 blog. They put the concerns of their readers ahead of a Google ranking. If another blog has a good story or idea on the topics I cover, I don’t care what their PageRank is, I’m going to link to them.

Too many bloggers are caught up with SEO and link count. They only want high ranking blogs linking to them and won’t link to low ranking blogs. I’ve linked to hundred of brand new zero ranked blogs and who knows how many zero ranked blogs have linked to me. This blog is a PageRank 6. Some SEO guy told me if I would have been more careful about linking, I could have gotten a PageRank 7. My answer to that is, “People first, Google second.”

5.They Know How To Brand Themselves

Successful bloggers know how to brand. Branding will separate your blog from the millions out there. The most unique thing about your blog is not the topic you’re writing about. What makes your blog stand out? The answer is simple – you! Your ability to promote and brand yourself will separate your blog from the pack.

Very few blogs have ever gotten big without some kind of tier one level press coverage. This doesn’t mean you need to hit the front page of the New York Times. You can turn any coverage into brand building material. I’ll have more on this in a future post.

Branding is one of the reasons I tell all bloggers to get their own domain name instead of going with a free service like Blogspot. You want to brand yourself, not them. Can you imagine Guy Kawasaki with a URL of GuyKawasaki.blogspot.com?

6.They Are Good Writers

You do not have to be a great writer to have a successful blog but you do need to be good at getting your ideas across in an understandable manner. Most readers read blogs for information. They will forgive occasional grammar mistakes as long you can get your point across. If your readers are having troubling understanding what you’re trying to say then you need to improve your writing skills.

7.They Read John Chow dot Com

This is 100% true! Successful bloggers read other successful blogger’s blog. I check out all the big name bloggers everyday to see what they are talking about. You are never too big to stop learning.

“Oh!, I see. I know you. I know this book. This copy is mine, I downloaded and printed it for myself.” The blogger uttered and turned to the strange man but he saw nothing. The strange man disappeared. The blogger was shocked,after that, for a while, he smiled.

“You’re my God Blogger. I have your eBook but not read it. Thank you sir. Now I’m reading. I spend today to read it.”

The Blogger looked at the cover of the book. The big black letters says ;

“Make Money Online With John Chow dot Com”

จาก Kosolanusim.com

• สามเดือนของ Kosol Talk ขอ talk to friends (0)
• 5 บล็อกเกอร์จอมลีลา ปี 2552 (10)
• Content is King น่าจะจริงดังที่เขาว่ามา (4)
• เราได้อะไรจากกรณี xxx.kapook.com (4)
• พี่ Goo ทำไปได้ ปีใหม่ให้ PR4 กลางปีเหลือ 2 (10)

คนเราหน้าตาเป็นเหมือนลิง แล้วลิงหน้าตาเหมือนคนเรา โลกนี้คงจะกลับตาลปัตรพิลึกนะครับ สมมติว่าเป็นเหมือนหนังเรื่อง Planet of the Apes ที่แสดงโดย Charlton Heston (แน่นอนว่าเป็นต้นฉบับดั้งเดิม ส่วนที่แสดงโดย Mark Walberg เมื่อ 4-5 ปีก่อนเป็นฉบับทำใหม่) คุณกับผมจะชอบไหม หน้าตาแบบลิงๆ น่ะ

คนเราไม่มีผม คนที่มีผมคือคนที่ผิดปกติ เช่นเดียวกับตอนนี้คนหัวล้านเป็นคนผิดปกติ ลองคิดดูสิว่า จะมีอาชีพอะไรแทนอาชีพช่างผม คนจะผลิตอะไรแทนยาสระผม แล้วจะเรียกเส้นที่ขึ้นบนหัวของคนที่ผิดปกติว่าอย่างไร ตอนนี้เราคนไม่มีผมว่าคนหัวล้าน แล้วหากคนที่มีผมบนหัวในขณะที่คนอื่นๆ เขาล้านเลี่ยนหมด จะเรียกว่าอะไร เรียกว่า “คนหัวรก”  ได้ไหม?

เราใช้น้ำมันแทนน้ำ ใช้น้ำเติมรถยนต์ ผิวโลกประกอบไปด้วยน้ำมันสามส่วน แผ่นดินหนึ่งส่วน เราใช้น้ำมันรดน้ำต้นไม้ อาบน้ำมัน ฝนตกลงมาเป็นน้ำมัน เราขุดเจาะหาน้ำ โลกมีกลุ่มประเทศผู้ค้าน้ำแทนประเทศผู้ค้าน้ำมัน คุณว่า โลกเราจะแตกต่างจากที่เป็นอยู่ไหม

ประเทศไทยเป็นมหาอำนาจ มีกองทัพยิ่งใหญ่เกรียงไกร ประชาชนรับผิดชอบชั่วดี ทำหน้าที่พลเมืองอย่างเต็มคุณภาพ มีนายกรัฐมนตรีชื่อฮุนเซ็น มีที่ปรึกษาชื่อทักษิณ มีฝ่ายค้านชื่ออภิสิทธิ์ ประเทศเราจะยกกองทัพไปตีกับเขมรไหม

สมมติว่า เรื่องสมมติข้างบนนั้น ไม่ใช่เรื่องสมมติ แต่เป็นเรื่องจริงทั้งหมด คุณจะยินดีไหมครับ

เรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติเล่นๆ เพราะคิดอะไรไม่ออก ไม่รู้จะเขียนอะไร จึงเขียนเรื่องสมมติขึ้นมา หวังว่าคงไม่สะกิดต่อมโมโหใครเข้านะครับ สวัสดี

• ขออภัยครับ ยังไม่มีเรื่องที่มีเนื้อหาใกล้เคียงกัน

ประเทศไทยได้สงบพบความสุข
ประชาชนพ้นทุกข์ในทุกที่
รัฐบาลมั่นคงในความดี
อย่าได้มีฉ้อฉลเล่ห์กลใด

ท่านผู้อ่านทุกคนโกศลทอล์ค
จากบ้านนอกจากในเมืองมากจากไหน
ขอให้ท่านสุขสำราญเบิกบานใจ
อุปสรรคน้อยใหญ่สลายลง

ใครไม่แข็ง แรงไม่มีปีที่ผ่าน
ให้ตระหง่านขึงขังดังประสงค์
ที่อกหักรักยักย้ายไม่มั่นคง
ปีนี้จงพบรักใหม่ให้งอกงาม

ใครที่จนค้นแค้นถึงขนาด
ขอให้ขาดสะบั้นลงตรงกันข้าม
ขอให้รวยเริดหรูอยู่ทุกยาม
ตลอดปีห้าสามกันทุกคน

อย่าลืมทำความดีรับปีใหม่
บำเพ็ญในกิจการงานกุศล
ศีล สมาธิ ปัญญา จะดาลดล
ให้ได้พ้นความทุกข์เป็นสุขดี

ลาก่อนปีเก่า เข้าปีใหม่
สวัสดีพี่น้องไทยในทุกที่
ขอให้เป็นปีทองกองทวี
ตลอดปีมีแต่สุขทุกท่านเทอญฯ

ด้วยความปรารถนาดี
โกศล อนุสิม
๒๗ ธันวาคม ๒๕๕๒

ขอให้มีความสุข ร่ำรวย แข็งแรงทุกๆท่านครับ

• 5 เรื่องน่าเบื่อในโลกออนไลน์ปี 2552 (6)
• หนังสือ eBook บล็อกฝรั่ง (3)
• 5 บทความดีๆที่จะช่วยสร้างบล็อกให้เจริญๆโดยบล็อกเพื่อนบ้านโกศลทอล์ค (0)
• พ่อผมตายแล้วยังสอนพุทโธ (16)
• อยากได้ Theme ขลังๆ ให้ Kosoltalk.com (4)

ผมอาศัยอยู่ที่บ้านโคกก่องแค่เรียนจบชั้นประถมปีที่ 4 จากนั้นก็ไปเรียนต่อ ป.5-ป.7 ที่อำเภอกันทรลักษณ์ จังหวัดศรีสะเกษ แล้วไปเรียนต่อ ม.ศ.1-ม.ศ.3 ที่อำเภอนาจะหลวยจังหวัดอุบลราชธานี พ่อย้ายครอบครัวมาอยู่ที่นาจะหลวยเป็นการถาวร

พ่อผมเป็นคนบ้านโคกก่อง แต่ไม่ได้ตายที่บ้านโคกก่อง เช่นเดียวกับพวกเรา หมายถึงผมกับพี่น้อง ก็คงไม่ได้กลับไปตายที่บ้านโคกก่องแล้วล่ะครับ ต่างคนก็มีสถานที่อาศัยของตนเองที่ไม่ใช่บ้านโคกก่อง

แต่อย่างไรก็ตาม ผมยังรู้สึกเสมอว่า พ่อผมเป็นคนบ้านโคกก่องและตัวผมเองก็ยังเป็นคนบ้านโคกก่อง ผมฝันถึงชีวิตที่บ้านโคกก่องบ่อยๆ ทั้งๆที่ผ่านมาแล้วหลายสิบปี

ชีวิตที่บ้านโคกก่องของผมนั้น เป็นชีวิตที่ยังไม่รู้จักความทุกข์เท่าใด เนื่องมาจากยังเด็กอยู่มาก วัยเด็กเป็นวัยที่สนุกสนาน ไม่สนใจสิ่งใดที่ก่อให้เกิดความทุกข์กังวล เว้นเสียแต่เรื่องกลัวผี นี่คงเป็นความทุกข์ที่สุดของวัยเด็ก ผมนั้นยอมรับว่าเด็กๆเป็นคนกลัวผีมาก แม้แต่ตอนกลางวันก็ไม่อยากไปไหนคนเดียว ยิ่งตอนเดินจากบ้านไปโรงเรียนที่ต้องผ่านดงปู่ตา ซึ่งเป็นป่าทึบ ถ้าวันไหนไม่มีเพื่อน พอเข้าเขตดงปู่ตาเป็นต้องวิ่งเร็วจี๋ให้ถึงโรงเรียนไวๆ

พ่อผมเป็นคนบ้านโคกก่องที่ได้เมียจากหมู่บ้านอื่น นั่นคือบ้านผำที่อยู่ห่างกันไปประมาณ 4-5 กิโลเมตร ผมไม่ได้ถามว่าทำไมจึงไม่มีเมียคนบ้านเดียวกัน แต่ถึงแม้พ่อจะมีเมียต่างหมู่บ้านผมก็ไม่ว่าอะไร เพราะเมียของพ่อแสนดีที่สุดในโลก คือแม่ของผมนั่นเอง

ความสุขของชีวิตลูกชาวนาบ้านโคกก่อง สำหรับคนอื่นมีจำกัดหรือไม่ ผมไม่อาจทราบได้ แต่สำหรับผมนั้นมีแทบไม่จำกัด ภายใต้การเลี้ยงดูของพ่อกับแม่ ชีวิตมีความสุขเหลือหลาย พ่อทำทุกอย่างเพื่อผมและพี่น้อง แม่ดูแลพวกเราอย่างดี ทำกับข้าวอร่อยที่สุด อาหารชนิดใดก็ตามที่ผ่านมือแม่ แซบทุกอย่าง

ตอนเด็กๆนั้น ผมชอบนอนข้างๆพ่อ อย่างที่บอก ผมเป็นคนกลัวผี แต่ถ้าได้นอนข้างๆพ่อแล้วผีไม่กล้ามาแหยม ผมชอบนอนซุกดมจั๊กกะแร้พ่อครับ กลิ่นจั๊กกะแร้พ่อหอมจริงๆ เป็นกลิ่นที่ทำให้รู้สึกมีความสุข มีความอบอุ่น ทำให้ฝันดี

เมื่อผมเรียนอยู่ชั้นประถม 3 พ่อเดินทางไปทำไร่ที่ กิ่งอำเภอนาจะหลวย อยู่ไกลออกไปนับร้อยกิโลเมตร ไปถางป่าถางดง จับจองที่ดินเพื่อทำไร่ ตอนนั้นเขาว่าทางรัฐบาลเปิดให้ราษฎรไปถางป่าถางดงทำกิน ซึ่งเป็นสาเหตุให้พวกเราย้ายจากบ้านโคก่องมาอยู่ที่นาจะหลวยจนถึงทุกวันนี้

พ่อจะไปตอนเอาข้าวขึ้นยุ้งเสร็จ กลับมาอีกครั้งก็ตอนทำนา ประมาณเดือนพฤษภาคม พอดำนาเสร็จเดือนสิงหาคม-กันยายน ก็ไปอีก กลับมาตอนเกี่ยวข้าวประมาณปลายพฤศจิกายนหรือต้นธันวาคม ตอนที่พ่อไม่อยู่นี่แหละครับ คิดถึงพ่อมาก

ผมต้องอยู่กับแม่และน้องสาว ส่วนพ่อกับพี่ชายคนที่ 2 และ 3 ของผมก็ไปทำไร่ พี่ชายคนโตบวชพระและเรียนหนังสือที่วัดแห่งหนึ่งใน อ.กันทรลักษณ์ จ.ศรีสะเกษ เมื่อพ่อไปแล้ว เราสองพี่น้องคิดถึงพ่อมาก เฝ้าแต่รอพ่อทุกๆวัน พอตกเย็นก็นั่งที่ชานบ้าน มองทางที่พ่อจะกลับมาจนมืด จนถึงเวลานอน

เมื่อเรียนจบ ป.4 ที่บ้านโคก่อง ผมไปเรียนต่อ ป.5 ที่อำเภอกันทรลักษณ์ ไปเป็นศิษย์วัดอยู่กับพระพี่ชาย พอผมขึ้น ป.6 พระพี่ชายก็ไปอยู่กรุงเทพฯ สึกแล้ว ทำงานที่กรุงเทพฯ ผมต้องอยู่กับพระและวัดที่กันทรลักษณ์ จนเรียนจบ ป.7

ตอนที่พี่ชายไปกรุงเทพฯ นั้น ชีวิตมันว่างๆโหวงๆ เหงาๆ เหมือนกัน ลองคิดดูเถอะ เด็กอายุ 12-13 ปีอยู่ไกลจากพ่อแม่ พี่น้อง แม้จะไม่เดือดร้อนแต่ก็ชีวิตไม่เต็ม คิดถึงพ่อ แม่ และพี่น้อง คิดถึงบ้านโคกก่องเป็นที่สุด

พอเรียนจบ ป.7 ผมก็ไปอยู่กับพ่อที่นาจะหลวย แม่ยังอยู่ที่บ้านโคกก่อง ตอนนั้นครอบครัวเรามี 2 บ้านครับ ผมช่วยพ่อทำไร่ เรียนการใช้ชีวิตแบบชาวนาชาวไร่ทุกอย่าง อยู่กับพ่อจนถึง ม.ศ.3 ก็ไปเรียนต่อที่โรงเรียนมัธยมปลายที่อำเภอเดชอุดม แม่กับน้องสาวก็มาอยู่นาจะหลวยช่วงนี้เอง เราจึงห่างกลจากบ้านโคกก่องโดยสมบูรณ์

ตอนที่อยู่กับพ่อช่วงมัธยมต้น 3 ปี ผมได้ใกล้ชิดพ่ออีกครั้งหลังจากห่างหายไปหลายปี แม้ตอนนี้ไม่นอนซุกพ่อเพื่อดมกลิ่นจั๊กกะแร้แล้ว แต่ผมก็รู้สึกอบอุ่น มั่นคง และไม่กลัวอะไร ตอนนั้นไม่รู้หรอกว่าเขาเรียกว่าอะไร แต่ต่อมาจึงได้รู้ว่าความรู้สึกเช่นนั้นก็คือ ความรู้สึกของลูกที่มีต่อพ่อตัวเอง ว่าพ่อ “คือวีระบุรุษ” คือผู้ชายที่ดีที่สุดในโลกนั่นเอง

ผมอยู่กับพ่อ ใช้ชีวิตแบบลูกผู้ชาย นั่นคือ ทำงานหนักในไร่ ผู้ใหญ่ทำอะไรผมซึ่งเป็นวัยรุ่นก็ทำได้ทุกอย่าง ขุดดิน โค่นต้นไม้ เลื่อยไม้กระดาน เดินป่า ท่องภู อยู่กับธรรมชาติ พ่อสอนทุกอย่างครับ หลายอย่างผมก็ไม่ชอบ แต่ก็ต้องเรียนรู้ไว้ แม้ตั้งใจว่าจะไม่อยู่ที่บ้านนั้นหรอก เพราะผมชอบเรียนหนังสือ พ่อก็รู้ว่าผมชอบเรียนหนังสือและส่งเสริมผมอย่างดีที่สุด

ถึงแม้พ่อจะรู้ว่า ผมคงไม่ได้ใช้ชีวิตในแบบที่พ่อเป็นอยู่ แต่พ่อก็สอนวิชาใช้ชีวิตแบบนั้นให้ผม ซึ่งตอนนั้นผมก็คิดเสมอๆว่า วิชาที่พ่อสอนคงไม่ได้ใช้ประโยชน์หรอก เมื่อผมไปอยู่ในเมืองใหญ่ แต่ผมคิดผิด

สิ่งที่พ่อสอนผมนั้น ไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็ใช้ได้ สิ่งแรกก็คือความอดทน การเรียนวิชาใช้ชีวิตของพ่อนั้น ต้องอดทนจึงเรียนได้ เมื่อผมผ่านความอดทนแบบนั้นมาแล้ว ก็ง่ายที่จะอดทนในเรื่องต่างๆ แค่ความอดทนอย่างเดียวก็ใช้ประโยชน์ได้ไม่หมด

ถ้าพ่อไม่ได้สอนให้อดทนก็คงแย่เหมือนกัน ผมมานั่งนึกในภายหลังว่า พ่อคงรู้ล่วงหน้าว่าชีวิตของผมคงเจออะไรหนักๆแน่ๆจึงสอนให้อดทน ด้วยการพาทำเรื่องยากๆในตอนนั้น

ในช่วงสุดท้ายของชีวิตพ่อ เมื่อพ่อป่วยจนเข้าโรงพยาบาลด้วยโรคมะเร็งปอด ผมมีโอกาสไปเฝ้าพ่อที่โรงพยาบาล ได้อยู่ใกล้ชิดพ่ออีกวาระหนึ่ง แม้จะช่วงสั้นๆ แต่ก็เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดอีกครั้งหนึ่ง แม้ไม่ได้พูดกันมากมายแต่สัมผัสได้ผ่านความสู้สึกที่ถ่ายทอดถึงกัน พ่อยังเป็นคนเดิม คืออดทน แม้จะเจ็บปวดเพียงใดก็ไม่บ่น

วันที่พ่อเสียชีวิต ผมไปไม่ทันได้ดูใจ แต่ก็สบายใจเพราะผมรู้ว่าพ่อไปดี พ่อทำบุญเสมอๆ พ่อร่วมกับชาวบ้านบูรณะวัด ใส่บาตรทุกเช้ามานับสิบๆปี แม่บอกว่า ก่อนพ่อจะตายสั่งเสียทุกอย่าง ทั้งยังบอกว่างานศพพ่อ อย่าได้ฆ่าสัตว์เป็นอันขาด ให้ซื้อเอาจากที่เขาขายในตลาดนั่นแหละ

แม่บอกว่า พ่อพูดถึงผม ว่าเงินที่พ่อมีเงินติดตัวไว้ทำบุญนั้นผมเป็นคนให้ไว้ (ตอนที่ผมไปเฝ้าไข้) และบอกว่า ไม่ต้องห่วง เพราะผมจะเอาเงินมาให้ทำบุญอีกตอนที่พ่อตายแล้ว

พอแม่เล่าให้ฟัง ผมรู้สึกสบายใจ เพราะพ่อไปอย่างมีสติ ไปพร้อมกับพุทโธ

ความตายพรากชีวิตพ่อไปตามวาระ อีกไม่นานผมก็ต้องตามพ่อไป พ่อมาหาผมบ่อยๆในความฝัน เมื่อตายใหม่ๆ พ่อพาผมไปดูบ้านหลังใหญ่ บ้านของพ่อ แม้จะในความฝันแต่ผมรู้สึกว่า นั่นคือความจริง คือสัญลักษณ์ที่พ่อแสดงให้ผมเห็นว่า บ้านของพ่อหลังใหญ่จริงๆ

ผมรู้สึกว่า ผมยังได้ใกล้ชิดกับพ่ออยู่ตลอดเวลา เมื่อผมทำบุญทุกครั้ง หลังจากอุทิศแก่เจ้ากรรมนายเวรและเทวดาทั้งหลายแล้ว ผมอุทิศส่วนกุศลให้พ่อเป็นคนแรก (การอุทิศส่วนกุศลนี้ ทำตามแบบของหลวงพ่อพระราชพรหมยาน (หลวงพ่อฤๅษีลิงดำ) วัดท่าซุง อุทัยธานี (ดูที่ http://www.watthasung.com/wat/viewthread.php?tid=584) และตั้งใจว่า เมื่อผมตายผมก็จะตายพร้อมกับพุทโธเหมือนพ่อผม

นี่แหละครับ เรื่องของพ่อผม คนบ้านโคกก่อง ถึงแม้จะตายไปแล้ว แต่ก็ยังตามมาสอนผมอยู่เสมอ สอนให้ยึดพุทโธ.

• พวงมาลัยเพื่อชีวิต (0)
• ระวังสื่อดิจิตอล รุกเงียบ ละเมิดและครอบงำ (0)
• หนังสือ eBook บล็อกฝรั่ง (3)
• เจ็บไข้ได้คิด ล้มหมอนนอนภาวนา (0)
• อยากได้ Theme ขลังๆ ให้ Kosoltalk.com (4)

ตอนที่ผมเกิดนั้น ผมเคยถามแม่ว่าเวลาเท่าใดแน่ แม่บอกว่า “ค่อนสิแจ้ง” ยาม “ไก่ขันปลาย” หมายความว่า ใกล้สว่าง ในเวลาไก่ขันช่วงสุดท้าย (ไก่ขันครั้งแรกเรียกว่า “ไก่ขันกก” ขันตอนตึก ประมาณ ตีหนึ่งตีสอง การขันแต่ละครั้งจะเว้นระยะห่างพอสมควร ต่อมาไก่ขันอีกครั้งหนึ่งตอนใกล้สว่าง คราวนี้จะขันกระชั้นถี่ เหมือนปลูกชาวบ้าน เรียกว่า “ไก่ขันปลาย” เริ่มประมาณตีสี่หรือตีห้า ขันไปจนสว่าง) ดังนั้น เวลาที่ผมลืมตามาดูโลกจึงตกประมาณตีห้าตามเวลานาฬิกาไก่

ในใบเกิดหรือสูติบัตรของผม สมัยนั้นยังเป็นแผ่นเล็กๆประมาณครึ่งกระดาษเอสี่ เขียนโดยผู้ใหญ่บ้าน หรือกำนัน บอกว่าผมเกิดเวลา 5.00 น. คิดว่าเป็นเวลาประมาณการตามไก่ ตรงกับวันอาทิตย์ที่ 17 พฤศจิกายน หน้าหนาวพอดี ซึ่งสมัยนั้นหนาวเป็นจริงเป็นจังมาก ตอนเด็กๆผมจำได้ดี

เรื่องเวลาเกิดนั้นไม่มีปัญหาสำหรับผมหรอกครับ แต่ผู้ที่มีปัญหากับเวลาเกิดของผมก็คือหมอดู เพราะถามเวลาเกิดผมก็จะบอกว่าตีห้าตรงเผงตามใบเกิด แต่ไม่รับประกันว่าตรงตามความเป็นจริง หมอดูต้องซักไซ้ไล่เลียงเป็นการใหญ่ เพื่อที่จะนำไปผูกดวง ปัญหาเรื่องเวลายังไม่พอ มีปัญหาเรื่องวันอีก ไม่รู้ว่าจะนับเป็นวันเสาร์หรืออาทิตย์ดี โหรไทยๆก็จะนับเป็นวันเสาร์ เพราะยังไม่สว่าง แต่หากโหรฝรั่งก็คงต้องนับเป็นวันอาทิตย์เพราะหลังเที่ยงคืนแล้ว สังเกตว่า พ่อกำนันที่เขียนใบเกิดคงนับตามแบบฝรั่ง เพราะลงให้ว่าเป็นวันอาทิตย์

สืบเนื่องมาจากเรื่องเวลาเกิด หมอดูแต่ละคนจึงผูกดวงของผมต่างกันนิดหน่อย บางคนให้เกิดราศีตุล บางคนให้เกิดราศีพิจิก ลักขณาก็สถิตที่ราศีต่างกันไป รวมความว่า ผมเป็นคนหลายราศี ตามแต่หมอดูจะใช้ตำราใด

การที่เป็นไปเช่นนี้ ทำให้ผมสนุกสนานในเรื่องดูดวง เวลาอ่านดวงในหนังสือผมก็อ่านทั้งสองราศี คือตุลกับพิจิก ราศีใดไม่ดีผมก็ไม่เกิดราศีนั้น เลือกเกิดราศีดีกว่า เช่น วันนี้ ถ้าหมอดูบอกว่าราศีพิจิกไม่ดี ผมก็บอกตัวเองว่า กูไม่ได้เกิดราศีนี้โว้ย เกิดราศีตุลต่างหาก เพราะราศีตุลบอกว่าจะมีโชค ส่วนพรุ่งนี้ก็คอยลุ้นว่าจะเกิดราศีใดดี

นั่นเป็นเรื่องเวลาเกิดกับหมอดูครับ คุยกันสนุกๆ อย่าได้เชื่อมาก เชื่อพระพุทธเจ้าดีที่สุด ทรงสอนว่า คิดดี พูดดี ทำดี เมื่อใด เมื่อนั้นแหละคือฤกษ์ดี ผมพยายามทำความดีมากขึ้นๆ แต่ยังมีความชั่วมากกว่าหลายเท่าตัว จึงต้องทำความดีตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าให้มากยิ่งๆขึ้นไป

วันเกิดของผมก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอกครับ ไม่มีงานเลี้ยง ไม่มีเป่าเทียนกินเค้ก แต่ที่สำคัญอยู่อย่างหนึ่งก็คือ ผมจะโทรศัพท์ไปหาแม่ คุยกับแม่ อันที่จริงเรียกว่าตะโกนมากกว่า เพราะแม่ผมหูไม่ค่อยได้ยิน เนื่องจากใช้งานมา 80 กว่าปีจึงเสื่อมไปเป็นธรรมดา

ในวาระวันนี้ตรงกับวันที่ผมเกิด นอกจากการระลึกถึงพระคุณของพ่อกับแม่แล้ว ผมก็ขออาราธนาพระรัตนตรัยและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ท่านนับถือ ได้คุ้มครองสงเคราะห์ให้ท่านทั้งหลายมีความสุขตามอัตภาพแห่งบุญกรรมและความดีของแต่ละท่านเทอญ

บุญทั้งหลายที่ผมได้ทำแล้วตั้งแต่ต้นจนปัจจุบัน ขอนำมาฝากท่านทั้งหลาย เชิญอนุโมทนากันทุกคน หวังว่าคงได้เจอกันที่จาตุมหาราชิกาหรือไม่ก็ดาวดึงส์ สูงสุดก็พระนิพาน หากไม่เผลอร่วงลงนรกเสียก่อน

ฉะนั้นก่อนตาย โปรดระวังให้จงหนัก ด้วยการตั้งจิตไว้ในการบุญ

สาธุ.

• ขออภัยครับ ยังไม่มีเรื่องที่มีเนื้อหาใกล้เคียงกัน

ปีนี้ได้อ่านหนังสืออีบุ๊คเรื่องเกี่ยวกับอินเตอร์เน็ตของฝรั่งหลายเรื่อง อันที่จริงนับสิบเรื่องและบทความอีกไม่น้อย อ่านแล้วต้องยอมรับว่าพวกฝรั่งนี้เขาทำอะไรเอาจริงเอาจังมาก ถ้าพูดตามภาษาชาวบ้านก็ต้องเรียกว่าเข้าขั้นบ้าเลยทีเดียว แต่ละเรื่องที่ได้อ่าน ให้ความคิดดีๆหลายๆอย่าง บางครั้งเป็นความคิดที่เรานึกไม่ถึง แม้จะไม่ได้นำเอาความคิดนั้นมาใช้ประโยชน์โดยตรง แต่ก็ทำให้เราคิดอะไรต่อไปได้อีกมาก เรียกว่าการต่อยอดความคิด ซึ่งได้ประโยชน์แบบจริงจังยั่งยืนกว่าการนำเอาความคิดจากต้นแบบมาใช้เสียอีก

การอ่านจึงสำคัญจริงๆ ทำให้รับรู้กว้างขวางขึ้น เปิดโลกทัศน์และทำให้เรามีความคิดใหม่ๆ หรือเรียกว่าเป็นนวัตกรรมทางความคิดของเราเอง

จากการที่ได้อ่านหนังสือเหล่านั้น ทำให้ได้เห็นอะไรหลายๆอย่างเกี่ยวกับความคิดฝรั่ง อย่างหนึ่งที่น่าพูดถึงมากที่สุดก็คือความชัดเจน

สังเกตเห็นว่า หนังสืออีบุ๊คที่แจกให้อ่านนั้น แต่ละคนจะระบุเงื่อนไขไว้ชัดเจนว่า ให้ใช้งานได้ขนาดไหน บางคนให้เอาไปเผยแพร่ต่อได้อย่างไม่จำกัดรูปแบบ ชนิดที่เรียกว่าไม่สงวนสิทธิ์ใดๆ บางคนให้เอาไปเผยแพร่ได้โดยอ้างอิงชื่อแซ่คนเขียน บางคนให้อ่านอย่างเดียว ห้ามเผยแพร่ต่อ การที่มีความชัดเจนเช่นนี้ทำให้เกิดความเข้าใจตรงกัน ระหว่างเจ้าของผลงานกับผู้นำผลงานไปใช้ หรือย้อนไปอีกชั้นหนึ่งก็คือ ทำให้เจ้าของผลงานเข้าใจเป้าหมายของตนว่า ทำเพื่ออะไร ทำให้กำหนดขอบเขตของเนื้อหาที่จะนำมาใส่ในผลงาน ว่าจะมากน้อย ลึกตื้นแค่ไหน แล้วจะทำอะไรต่อจากนั้น

บางคนที่ตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่าจะแจกฟรีเพื่อเป็นวิทยาทาน ก็ใส่เนื้อหาอย่างเต็มที่ แล้วเปิดทางให้นำไปเผยแพร่ได้อย่างเสรี อย่างเช่น หนังสืออีบุ๊คของจอห์น เชา แห่งบล็อก Johnchow.com.om ที่เขียนสนุกและแจ่มแจ้ง ได้ประโยชน์เป็นอย่างมาก ซึ่งผมได้สรุปความไว้ใน Blogologynet.om หลายตอนเหมือนกัน

บางคนที่ไม่ต้องการให้คนเอาไปทำอะไรตามใจก็สงวนสิทธิ์ไว้ให้อ่านอย่างเดียว ห้ามนำไปเผยแพร่ แต่เนื้อหาก็ใส่มาเต็มที่ อ่านแล้วก็ได้ปัญญาและความคิดดีๆเช่นกัน

หลายรายก็อาศัยอีบุ๊คเป็นเครื่องมือทำตลาด โฆษณากิจการของตน มีลิงค์ให้กดเข้าไปหารายละเอียดเพียบ หนังสือประเภทนี้จะขยักข้อมูลไว้ ให้ไปหาที่เว็บไซต์ อย่างไรก็ตาม แม้เนื้อหาจะไม่เข้มข้นเท่าแบบแรกๆ แต่ก็มีประโยชน์อยู่มาก นับว่าไม่เสียเวลาเปล่าๆ

หนังสือพวกนี้ให้ความคิดดีๆ เทคนิคดีๆเป็นอันมากครับ ผมตั้งใจไว้ว่า จะพยายามถอดความสรุปมาใส่ไว้ในบล็อกให้อ่านกันเรื่อยๆ เผื่อจะเป็นประโยชน์แก่ท่านทั้งหลายที่ผ่านมาอ่านแล้วนำไปทดสอบทดลองดูว่าจะได้ผลแค่ไหน

แน่นอนล่ะครับว่าสิ่งที่ฝรั่ง (หมายถึงคนเขียนบล็อกด้วยภาษาอังกฤษ) เขียนไว้นั้น อาศัยข้อมูลจากสังคมฝรั่งไม่ใช่สังคมไทย ซึ่งมีความแตกต่างกันทางวัฒนธรรม ความคิด ความเชื่อ และพฤติกรรมการดำเนินชีวิต ดังนั้น สิ่งที่ฝรั่งว่าดีอาจจะใช้ไม่ได้ผลที่เมืองไทย (อาจจะยกเว้นเป๊บซี่ โค้กและเคเอฟซี) จึงต้องปรับปรุงให้เข้ากับจริตของคนไทยเราบ้าง

แต่สิ่งที่สำคัญ จะทำอะไรก็ต้องชัดเจน เหมือนที่ฝรั่งเขาทำจะได้ไม่มีปัญหา หรือมีน้อย เพราะนอกจาจะเป้นประโยชน์ต่อผู้อื่นแล้ว ยังเป็นประโยชน์แก่ตัวเราอย่างมหาศาล

สำหรับผมเองนั้นก็ชัดเจนแล้วว่า ปีใหม่ที่จะถึงนี้ ตั้งใจจะทำหนังสืออีบุ๊คให้ท่านๆดาวน์โหลด 2 เรื่อง โปรดรอคอยโดยพลัน!

• สวัสดีปีใหม่ ๒๕๕๓ (6)
• ระวังสื่อดิจิตอล รุกเงียบ ละเมิดและครอบงำ (0)
• เราตกอยู่ในสายตาของตัวเอง (0)
• การป้องกันดาบคมที่สองของสื่ออินเตอร์เน็ต (0)
• พ่อผมตายแล้วยังสอนพุทโธ (16)

มีเหตุจำเป็นบางประการ ทำให้หายหน้าไปจากบล็อกนับเดือน  วันนี้กลับมาพร้อมกับธีมใหม่ ที่ได้มาจากบล็อกของนักออกแบบชาวอินโดนีเซียเพื่อนบ้านของเรานี่เอง  ธีมนี้ชอบใจที่สุดในปัจจุบัน ด้วยว่ามันมีหน้าตาออกไปทางนิตยสาร  ปรับสี ย้ายนั่นนี่นิดหน่อย (แบบมั่วๆ) ก็พอใจขึ้นอีกมาก

นี่เป็นรสนิยมของบล็อกเกอร์ ส่วนคนอ่านจะถูกใจหรือไม่ โปรดบอก!

เมื่อกลับมาแล้วก็จะพยายามเขียนอะไรๆให้อ่าน ตั้งแต่เรื่องสากกะเบือยันเรือรบ ที่ผ่านมาเน้นไปทางขรึมขลัง ซีเรียสจริงจัง คราวนี้จะขอสลับกับความฮาบ้าง เพื่อรสชาติอันหลากหลายของชีวิต

พูดถึงเรื่องสากกะเบือแล้วก็นึกขึ้นได้ เมื่อหลายปีก่อนไปออสเตรเลีย  ขับรถล่องลงไปทางใต้สุด ไปถึงเมืองเล็กๆเมืองหนึ่ง ชื่ออะไรก็จำไม่ได้  ไปเจอสากกะเบือกับครกไทยที่นั่น เขียนไว้ว่า Made in Thailand เห็นแล้วขนลุกซู่ อุทานในใจว่า แม่เจ้าโว้ย ครกกะสากไทยมาไกลถึงดินแดนดาวน์อันเดอร์เลยหรือนี่

ถ่ายรูปมาเป็นหลักฐานด้วย ถ้าค้นเจอจะเอามาโพสต์ให้ดูนะครับ

เอาเป็นว่าขอทักทายกันแค่นี้ก่อน ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาใช้บริการบล็อกนี้กันอย่างสม่ำเสมอ แล้วจะรีบเขียนเรื่องมาให้อ่านนะครับ  สวัสดี

• ย้ายโฮสต์แล้วแบบทุกลักทุเล (0)
• 5 บทความดีๆที่จะช่วยสร้างบล็อกให้เจริญๆโดยบล็อกเพื่อนบ้านโกศลทอล์ค (0)
• ครบรอบ 1 ปี Kosoltalk.com เชิญรับของที่ระลึกครับ (0)