...
...
Who is the most lazy blogger in the world? I know you do not know but I know that blogger. His name is Kosol Anusim, the owner of Kosolanusim.com and he post his blog every three months, absolutely indolent man.
One day while he was sitting on the chair in the room in his house, looking [...]
เรื่องที่จะเขียนต่อไปนี้ เป็นเรื่องสมมติ ลองอ่านดู น่าจะได้อะไรๆ บ้าง สมมติว่าได้อะไรๆ ติดหัวไปบ้างก็ช่วยแจ้งด้วยก็แล้วกัน
คนเราหน้าตาเป็นเหมือนลิง แล้วลิงหน้าตาเหมือนคนเรา โลกนี้คงจะกลับตาลปัตรพิลึกนะครับ สมมติว่าเป็นเหมือนหนังเรื่อง Planet of the Apes ที่แสดงโดย Charlton Heston (แน่นอนว่าเป็นต้นฉบับดั้งเดิม ส่วนที่แสดงโดย Mark Walberg เมื่อ 4-5 ปีก่อนเป็นฉบับทำใหม่) คุณกับผมจะชอบไหม หน้าตาแบบลิงๆ น่ะ
สวัสดีปีห้าสามนามปีเสือ
ขอให้เหลือแต่เรื่องดีมีสุขสันต์
ที่เคยด่าท้าทายทะเลาะกัน
ขอให้พลันเลิกราอย่าต่อตี
ประเทศไทยได้สงบพบความสุข
ประชาชนพ้นทุกข์ในทุกที่
รัฐบาลมั่นคงในความดี
อย่าได้มีฉ้อฉลเล่ห์กลใด
ท่านผู้อ่านทุกคนโกศลทอล์ค
จากบ้านนอกจากในเมืองมากจากไหน
ขอให้ท่านสุขสำราญเบิกบานใจ
อุปสรรคน้อยใหญ่สลายลง
ใครไม่แข็ง แรงไม่มีปีที่ผ่าน
ให้ตระหง่านขึงขังดังประสงค์
ที่อกหักรักยักย้ายไม่มั่นคง
ปีนี้จงพบรักใหม่ให้งอกงาม
ใครที่จนค้นแค้นถึงขนาด
ขอให้ขาดสะบั้นลงตรงกันข้าม
ขอให้รวยเริดหรูอยู่ทุกยาม
ตลอดปีห้าสามกันทุกคน
อย่าลืมทำความดีรับปีใหม่
บำเพ็ญในกิจการงานกุศล
ศีล สมาธิ ปัญญา จะดาลดล
ให้ได้พ้นความทุกข์เป็นสุขดี
ลาก่อนปีเก่า เข้าปีใหม่
สวัสดีพี่น้องไทยในทุกที่
ขอให้เป็นปีทองกองทวี
ตลอดปีมีแต่สุขทุกท่านเทอญฯ
ผมเป็นคนบ้านโคกก่อง ตอนที่ผมเกิดนั้น บ้านโคกก่องเป็นหมู่บ้านหนึ่งสังกัดตำบลสำโรง อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี เมื่อผมโตขึ้นมาหน่อย บ้านโคกก่องกลายเป็นตำบลโคกก่อง อำเภอวารินชำราบ เมื่อผมโตขึ้นมาอีก หลังจากย้ายออกจากหมู่บ้านโคกก่องหลายปี บ้านโคกก่องกลายเป็นหมู่บ้านและตำบลในสังกัด กิ่งอำเภอสำโรง และมาเป็นเภอสำโรง จังหวัดอุบลราชธานีในปัจจุบัน
ผมอาศัยอยู่ที่บ้านโคกก่องแค่เรียนจบชั้นประถมปีที่ 4 จากนั้นก็ไปเรียนต่อ ป.5-ป.7 ที่อำเภอกันทรลักษณ์ จังหวัดศรีสะเกษ แล้วไปเรียนต่อ ม.ศ.1-ม.ศ.3 ที่อำเภอนาจะหลวยจังหวัดอุบลราชธานี พ่อย้ายครอบครัวมาอยู่ที่นาจะหลวยเป็นการถาวร
พ่อผมเป็นคนบ้านโคกก่อง แต่ไม่ได้ตายที่บ้านโคกก่อง เช่นเดียวกับพวกเรา หมายถึงผมกับพี่น้อง ก็คงไม่ได้กลับไปตายที่บ้านโคกก่องแล้วล่ะครับ ต่างคนก็มีสถานที่อาศัยของตนเองที่ไม่ใช่บ้านโคกก่อง
วันนี้วันที่ 17 พฤศจิกายน เป็นวันที่ผมลืมตามาดูโลกตอนตีห้าเมื่อหลายสิบปีก่อน (แต่ยังไม่ถึงครึ่งศตวรรษหรอก ฮาๆ) สถานที่คือบ้านโคกก่อง ตำบลสำโรง (ในขณะนั้น) อำเภอวารินชำราบ (ในขณะนั้น) จังหวัดอุบลราชธานี (ทั้งในขณะนั้นและขณะนี้) ในตระกูลชาวนาเต็มขั้น ดังนั้น จึงเป็นลูกชาวนามาจนปัจจุบันนี้ และต่อไปจนตาย
ตอนที่ผมเกิดนั้น ผมเคยถามแม่ว่าเวลาเท่าใดแน่ แม่บอกว่า “ค่อนสิแจ้ง” ยาม “ไก่ขันปลาย” หมายความว่า ใกล้สว่าง ในเวลาไก่ขันช่วงสุดท้าย (ไก่ขันครั้งแรกเรียกว่า “ไก่ขันกก” ขันตอนตึก ประมาณ ตีหนึ่งตีสอง การขันแต่ละครั้งจะเว้นระยะห่างพอสมควร ต่อมาไก่ขันอีกครั้งหนึ่งตอนใกล้สว่าง คราวนี้จะขันกระชั้นถี่ เหมือนปลูกชาวบ้าน เรียกว่า “ไก่ขันปลาย” เริ่มประมาณตีสี่หรือตีห้า ขันไปจนสว่าง) ดังนั้น เวลาที่ผมลืมตามาดูโลกจึงตกประมาณตีห้าตามเวลานาฬิกาไก่
ปีนี้ได้อ่านหนังสืออีบุ๊คเรื่องเกี่ยวกับอินเตอร์เน็ตของฝรั่งหลายเรื่อง อันที่จริงนับสิบเรื่องและบทความอีกไม่น้อย อ่านแล้วต้องยอมรับว่าพวกฝรั่งนี้เขาทำอะไรเอาจริงเอาจังมาก ถ้าพูดตามภาษาชาวบ้านก็ต้องเรียกว่าเข้าขั้นบ้าเลยทีเดียว แต่ละเรื่องที่ได้อ่าน ให้ความคิดดีๆหลายๆอย่าง บางครั้งเป็นความคิดที่เรานึกไม่ถึง แม้จะไม่ได้นำเอาความคิดนั้นมาใช้ประโยชน์โดยตรง แต่ก็ทำให้เราคิดอะไรต่อไปได้อีกมาก เรียกว่าการต่อยอดความคิด ซึ่งได้ประโยชน์แบบจริงจังยั่งยืนกว่าการนำเอาความคิดจากต้นแบบมาใช้เสียอีก
มีเหตุจำเป็นบางประการ ทำให้หายหน้าไปจากบล็อกนับเดือน วันนี้กลับมาพร้อมกับธีมใหม่ ที่ได้มาจากบล็อกของนักออกแบบชาวอินโดนีเซียเพื่อนบ้านของเรานี่เอง ธีมนี้ชอบใจที่สุดในปัจจุบัน ด้วยว่ามันมีหน้าตาออกไปทางนิตยสาร ปรับสี ย้ายนั่นนี่นิดหน่อย (แบบมั่วๆ) ก็พอใจขึ้นอีกมาก
นี่เป็นรสนิยมของบล็อกเกอร์ ส่วนคนอ่านจะถูกใจหรือไม่ โปรดบอก!
เจ้าตัวเล็กหน้าตาบ้องแบ้วที่เรียกว่าแมว ยืนเกาะลูกกรงอยู่บ้าง นอนหลับอุตุอยู่บ้าง ปากแดงอมชมพู ขนยาวปุกปุยก็มี ขนสั้นมันเรียบก็มี ดูแล้วน่ารักน่าน่าอุ้ม คนที่ต้องการลูกแมวไปเลี้ยงเห็นแล้วนึกรักในทันที ตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเอาตัวไหนดี ดูแล้วดูอีก มองแล้วมองอีก ขออุ้มขอจับด้วยความทะนุถนอม ชื่นชมดมหอม ปากก็ส่งเสียงแสดงความรักเจ้าลุกแมวน้อย ในที่สุดก็ตัดสินใจซื้อ นำกลับไปเลี้ยงที่บ้านด้วยใจเป็นสุข
วันนี้ (22 มกราคม 2552) เป็นวันครบรอบ 1 ปีของ Kosoltalk.com โดยนับจาก โพสต์แรก เมื่อวันที่ 22 มกราคม 2551 จนมาถึงโพสต์ที่ท่านกำลังอ่านอยู่นี้ก็ครบ 222 พอดิบพอดี
เลขสวย สงสัยงวดนี้จะเบิ้ลตองสอง (ฮา)
ระยะเวลาหนึ่งปีก็นับว่าไม่น้อย ถ้าเป็นเด็กเกิดใหม่ก็เดินเตาะแตะ พูดเจาะจะได้แล้ว ซึ่ง Kosoltalk.com ก็คงอยู่ประมาณนั้น
วันนี้คือวันที่ 16 มกราคม เป็นวันครู วันครูย่อมเป็นวันที่นักเรียนจะต้องระลึกถึงพระคุณของครูเป็นพิเศษ เป็นวันเกียรติยศแห่งครู ซึ่งเป็นผู้ให้ความรู้ คือแสงสว่างแห่งปัญญาที่เป็นเครื่องมือเลี้ยงชีวิต
พ่อแม่ให้ชีวิตของเรามา ครูคือผู้ให้ปัญญา พระคุณของครูก็รองลงมาจากพ่อแม่ปู่ย่าตายาย หรือครูคือพระคุณที่สาม ต่อจากพ่อแม่นั่นเอง
ผมเชื่อว่า ทุกคนต้องมีคุณครูในดวงใจ หรือจดจำครูได้หลายๆคน นับแต่เรียนชั้นประถมจนถึงปริญญาตรี โท เอก ทุกคนล้วนแต่มีครูและจดจำครูได้
ตัวผมเองนั้น จดจำคุณครูได้ทุกคน มากบ้างน้อยบ้างตามความใกล้ชิด มีคุณครูที่ประทับใจหลายๆท่าน ดังจะขอกล่าวรำลึกถึงท่านดังนี้
