Blogger อย่างพวกเรามี CSR กับเขาหน่อยเป็นไร
หลายคนคงได้ยิน ได้ฟัง และบางคนอาจจะได้ลงมือปฏิบัติเรื่อง CSR (Corporate Social Responsibility) ที่นับว่าเป็นเรื่องยอดนิยมขององค์กรทั้งหลายในปัจจุบัน โดยเฉพาะองค์กรธุรกิจที่แสวงหากำไรจากผู้บริโภค ต่างก็มีกิจกรรม CSR กันอย่างเอาจริงเอาจัง นับเป็นการตื่นตัว(และอาจมั่วนิ่ม) พอๆกับเรื่อง ธรรมาภิบาล (Good Governance)
ทั้งเรื่อง CSR และ Good Governance นี้ล้วนแต่พวกฝรั่งเป็นต้นคิด เป็นมาตรฐานของพวกฝรั่ง แล้วเผยแพร่มาสู่สังคมไทย ซึ่งจะว่าไปแล้ว ก็เพิ่งเข้ามาไม่กี่ปีนี้เอง รวมถึงมาตรฐานอื่นๆ อาทิ ISO ประเภทต่างๆ รวมถึงอะไรอีกร้อยแปดพันเก้า เกินจะยกมากล่าวในที่นี้ได้หมด
Corporate Social Responsibility นั้นชื่อก็บอกอยู่แล้วว่า เป็นเรื่องของการแสดงความรับผิดชอบต่อสังคม หรือที่เรียกว่าการคืนกำไรแก่สังคม ที่องค์กรธุรกิจทั้งหลายซึ่งได้ดูดเอาทรัพยากรของสังคมไปมากมาย มีความเจริญเติบโตมั่นคงแล้ว ก็ต้องคืนอะไรแก่สังคมคือผู้บริโภคสินค้าของตน ด้วยวิธีการต่างๆ
คนที่อธิบายเรื่อง CSR ได้ถูกใจผมเป็นอันมากนั้น คือ ดร.โสภณ พรโชคชัย ประธานกรรมการ มูลนิธิประเมินค่าทรัพย์สินแห่งประเทศไทย จาก เว็บไซต์นิตยสาร Positioning ในส่วน Comment โดย ดร.โสภณ พรโชคชัย อธิบายว่า การมี CSR นั้น หมายถึง “การเอื้อประโยชน์ต่อผู้มีส่วนได้เสียทุกฝ่ายอย่างเหมาะสมโดยไม่ไปเบียดเบียนฝ่ายใด วิสาหกิจที่มี CSR ย่อมไม่ขูดรีดแรงงานลูกจ้าง ไม่ฉ้อโกงลูกค้า ไม่เอาเปรียบคู่ค้า ไม่ทำลายสิ่งแวดล้อมหรือทำร้ายชุมชนโดยรอบที่ตั้งของวิสาหกิจด้วยการก่อมลพิษ วิสาหกิจที่ขาด CSR ย่อมสะท้อนถึงการขาดซึ่งความโปร่งใส ผู้บริหารในแทบทุกระดับมักหาผลประโยชน์เข้าตัวเองหรือฉ้อโกง การมี CSR เป็นการทำธุรกิจให้ถูกต้องตามกฎหมาย (แต่ถ้าใครจะทำให้ดีเกินมาตรฐานกฎหมายหรือจะบำเพ็ญประโยชน์ต่อสังคมเพิ่มเติมก็อีกเรื่องหนึ่ง) หรืออีกนัยหนึ่งคือการไม่ทำผิด หมิ่นเหม่หรือหลบเลี่ยงกฎหมายแรงงาน กฎหมายแพ่งและพาณิชย์ และกฎหมายอาญา ด้วยเหตุนี้การทำ CSR จึงต้องมีกรอบกฎหมายบังคับ”
นั่นย่อมแสดงว่า การที่องค์กรใดจะมี CSR อย่างแท้จริงได้ ต้องประกอบธุรกรรมตามกฎหมาย และทำ CSR เพื่อประโยชน์ของทุกฝ่าย จึงหมายความต่อไปว่า องค์กรใดก็ตามที่ประกอบธุรกิจด้วยความไม่โปร่งใส หลีกเลี่ยงหรือบิดเบือนกฎหมาย เอาเปรียบผู้อื่น เอาเปรียบสังคม แม้จะทำ CSR ได้เริดหรูเพียงใด ก็ไม่ได้เข้าหลักการ CSR ที่แท้จริงตามความหมายของ ดร.ดร.โสภณ พรโชคชัย (ซึ่งไม่รู้ว่าจะมี CSR ที่แท้จริงในเมืองไทยสักกี่เปอร์เซ็นต์กัน)
เอาล่ะ พักเรื่อง CSR ขององค์กรธุรกิจเขาไว้เท่านั้น ที่นี้มาว่าเรื่อง CSR ขององค์กร Blogger ของเรา (ว่าเข้าไปนั่น) ดูสิว่า เราจะทำ CSR กันหรือไม่ เพื่อใคร อย่างไร
หากจะว่ากันอย่างตรงๆแล้ว นอกจากเราจ่ายค่าอินเตอร์เน็ต จะแบบโหลดเต่า 56 Kb หรือแบบโหลดทิพย์ 1 Gb ก็ตามแต่ ค่าคอมพิวเตอร์ รวมถึงค่าไฟไฟฟ้าอันเป็นอาหารหลักของคอมพิวเตอร์แล้ว ก็นับว่าเราใช้ทรัพยากรของสังคมไปอย่างมากมายมหาศาลเหมือนกัน ทั้งทางตรงและทางอ้อม ซึ่งจะไม่ขอจาระไนในที่นี้ ดังนั้น ก็เป็นการสมควรอยู่ที่เราจะต้องแสดงรับผิดชอบต่อสังคม ด้วยการทำ CSR กับเขาบ้าง แล้วจะทำเพื่อใครและทำอย่างไรกันดี
ผมคิดว่า เริ่มจากใกล้ตัวเราที่สุดนั่นแหละ ก็คือ ทำเพื่อ Blogger ด้วยกัน โดยการแบ่งปันสิ่งที่เป็นประโยชน์ อันได้แก่ ข้อมูล ความรู้ ข่าวสาร และการช่วยเหลือกันตามความสามารถของแต่ละคน ซึ่งข้อนี้ พวกเราเหล่า Blogger ก็ทำกันเป็นปกติกันอยู่แล้ว เป็นอันว่าผ่านแบบชิลๆ
ต่อมาก็คือ การสร้างประโยชน์แก่สาธารณะผ่านการเขียนบล็อกของเรานี่แหละ ซึ่ง Blogger อย่างเราๆท่าน จำนวนมาก ต่างทำมาหากินผ่านบล็อก แต่ละคนก็ได้ผลประโยชน์มากน้อยแตกต่างกันตามความสามารถ เราสามารถตอบแทนสังคมได้ด้วยการเผยแพร่ข้อมูล ข่าวสาร ประสบการณ์ ความคิด อันเป็นประโยชน์ ในเรื่องที่ตนรู้หรือตนถนัด ผ่านบล็อกของตนเอง ซึ่งคงเป็นคนล่ะบล็อกกับที่ใช้ทำมาหากิน เพื่อคนทั้งหลายที่ต้องการข้อมูลเหล่านั้นจะสามารถใช้ประโยชน์ได้ ซึ่งข้อนี้ Blogger น้อยใหญ่ก็ทำกันอยู่แล้ว นับว่าผ่านมาตรฐานแบบสบายๆอีกข้อ
อีกอย่างหนึ่งก็คือ ไม่ใช้ความรู้ความสามารถของตนไปในทางสร้างความเดือดร้อนแก่คนอื่น เช่น แฮคเกอร์จอมมารทั้งหลายทั้งปวงที่ชอบเข้าไปลบข้อมูล หรือทำสิ่งที่ไม่ดีไม่งามในบล็อกและเว็บชาวบ้าน รวมถึงประเภทเขียนโปรแกรมให้เพื่อนดาวน์โหลดฟรีแต่แถมแมลงไปเพียบ หรือใส่แบคทีเรีย อะมีบ้า ไวรัส ไปกับโปรแกรมนั้นด้วย เพื่อสร้างความป่วยไข้ไม่สบายให้คอมพิวเตอร์เพื่อนจนป้องกันตัวเองไม่ได้ จากนั้นก็ล้วงข้อมูลความลับของเขาเอาไปใช้ประโยชน์ในทางผิดๆจนเพื่อนเดือดร้อน เป็นต้น แบบนี้ Blogger ผู้มี CSR ในหัวใจย่อมไม่ทำเด็ดขาด
อย่างสุดท้าย ที่ขอเสนอในที่นี้ก็คือ การเสียสละปัจจัยที่ได้จากการทำมาหากิน ผ่านบล็อกให้แก่สังคมโดยตรง เช่น บริจาคเงินแก่องค์กรการกุศลต่างๆ ทั้งเพื่อช่วยเหลือคน ช่วยเหลือสัตว์ เพื่อสิ่งแวดล้อม สร้างวัดสร้างวา สิ่งสาธารณะต่างๆตามอัธยาศัย เพราะเราได้ใช้ทรัพยากรของสังคมไปเป็นอันมาก เช่น การผลิตคอมพิวเตอร์ให้เราเครื่องหนึ่ง ต้องใช้พลังงานไปมาก สร้างมลพิษแก่โลกไม่ใช่น้อย มูลค่าที่สังคมจ่ายไปมากกว่ามูลค่าเงินที่เราจ่ายเพื่อซื้อเครื่องหลายเท่า การแสดงความรับผิดชอบต่อสังคมดังกล่าว ย่อมเป็นหนึ่งในกิจกรรม CSR ที่ Blogger คุณภาพอย่างเราๆทั้งหลายต้องทำ
นี่เป็นเพียงบางส่วนที่เราจะแสดงความรับผิดชอบต่อสังคม ที่ทำให้เราทำมาหากินอยู่ได้ด้วยดี และสนับสนุนทรัพยากรแก่เราทั้งทางตรงและทางอ้อม เกินค่าภาษีที่เราจ่ายคืนไปเป็นอันมาก
แต่อย่าลืมว่า ต้องยึดตามมาตรฐานของ ดร.โสภณ พรโชคชัย นั่นคือ เราต้องทำมาหากินหรือเขียนบล็อกด้วยความถูกต้องเหมาะสม ไม่ผิดกฎหมาย อาทิ ไม่ขายหนังโป๊ เทปผี ซีดีเถื่อน ไม่ขายของโจร ไม่หลอกลวงผ่านเน็ต และไม่ทำกิจการผิดศีลธรรมและผิดกฎหมายทั้งหลายทั้งปวง จึงจะเป็น Blogger CSR ของแท้
ที่ยกมานี้คงไม่เหลือบ่ากว่าแรงของ Blogger อย่างพวกเราๆท่านๆนะครับ มาช่วยกันคนละนิดคนละหน่อย น้อยหลายน้อยก็กลายเป็นมาก หน่อยหลายหน่อยก็กลายเป็นเยอะ ทั้งมากทั้งเยอะรวมกันเข้าก็กลายเป็นใหญ่ ดังนั้นหากเราทำดังว่าก็จะเป็นการสร้างประโยชน์และคุณค่าอันยิ่งใหญ่แก่สังคม
คนอื่นเขาก็มี CSR กันแล้ว พวกเราชาว Blogger มี CSR เพื่อร่วมสร้างสังคมไทยให้น่าอยู่ดูหน่อยเป็นไร .
เรื่องที่มีเนื้อหาใกล้เคียงกัน
ดีมากครับ…..
คุณธัญศักดิ์ ขอบคุณมากครับ
ขอบคุณ ดร.โสภณ พรโชคชัย มากครับที่มาเยี่ยมเยือนและให้ความรู้เพิ่มเติมเรื่อง CSR