...
ผมกลับบ้านไปเยี่ยมแม่เมื่อสัปดาห์ก่อน ไปกราบพระอาจารย์ที่เคยสอนผมตอนเรียนมัธยมซึ่งขณะนี้บวชหลายพรรษาแล้วอยู่ที่วัดภูพลาญแก้ว แวดล้อมด้วยป่าเบญจพรรณ อยู่ห่างชุมชนประมาณ 2 กิโลเมตร ซึ่งแต่ก่อนเป็นวัดเก่าร้างแต่ได้สร้างขึ้นใหม่เมื่อ 10 กว่าปีมาแล้ว โดยชาวบ้านผู้เฒ่าผู้แก่ซึ่งรวมทั้งพ่อของผมด้วยได้รวมกันฟื้นฟูขึ้นมา จนเป็นวัดที่มีพระจำพรรษามาถึงทุกวันนี้
สถานการณ์บ้านเมืองเป็นที่น่าห่วงใยว่าจะเกิดเหตุไม่ปกติขึ้น เนื่องมาจากความขัดแย้งกันอย่างรุนแรงถึงขั้นที่จะอยู่ร่วมกันไม่ได้ต่อไปอีกแล้ว โดยเฉพาะกลุ่มสีแดงที่ประกาศอย่างโจ่งแจ้งว่าจะโค่นล้มฝ่ายตรงกันข้ามลงให้ได้ ทำดังว่าบ้านเมืองไม่มีขื่อมีแป
ฝ่ายผู้มีหน้าที่ดูแลความสงบเรียบร้อยของบ้านเมือง คือรัฐบาล ก็ดูเหมือนจะเพิกเฉยไม่จัดการแก้ไขปัญหาเท่าที่ควรจะทำ ปล่อยให้สถานการณ์คุกรุ่นสุกงอมมากขึ้นเรื่อยๆ ประชาชนคนยากจนและคนที่ทำมาหากินเลี้ยงดูครอบครัว เสียภาษีแก่ประเทศชาติ และต้องการเห็นความสงบในบ้านเมือง ต่างได้รับความเดือดร้อนโดยถ้วนหน้า
อ่านข่าวเมื่อหลายวันก่อน เห็นข่าวสถิติความนิยมเว็บไซต์ชุมชนบนสื่อ (Social Media) ของชาวอินเตอร์เน็ตสัญชาติไทยประจำเดือนกุมภาพันธ์ ปรากฏว่า Facebook ยังมาแรงเป็นอันดับหนึ่ง รั้งบ๊วยด้วยเว็บไซต์ที่ให้บริการบล็อกและแชร์ภาพถ่ายอย่าง Multiply ส่วน twitter ที่มาแรงในขณะนี้แพ้ไปอย่างฉิวเฉียด ตกขอบจอไปอยู่อันดับที่ 11 ซึ่งสถิติดังกล่าวเป็นข้อมูลจาก Alexa เว็บไซต์จัดอันดับชื่อดัง
สำหรับรายชื่อทั้ง 10 เว็บไซต์ยอดนิยมดังกล่าว มีดังนี้
“สาก” กับ “สากกะเบือ” คำนาม 2 คำนี้มีมาคู่สังคมไทยช้านาน สอดแทรกอยู่ในถ้อยคำสำนวนไทยเป็นจำนวนมาก แสดงให้เห็นถึงความผูกพันแนบแน่นของคนไทยที่มีต่อสากและสากกะเบือ ด้วยว่าทั้งสองสิ่งนี้เป็นเครื่องมือเครื่องใช้ในครัวเรือนอันจะขาดเสียไม่ได้ ไม่ว่าสังคมไทยสมัยก่อนหรือสมัยปัจจุบัน
บางคนอาจสงสัยว่า ทำไมต้องเขียนเรื่องสากกะเบือในที่นี้?
ใครที่ไปชมงานเปิดตัวสินค้า คงจะเห้นว่าทุก ๆงานจะขาดพริตตี้ไม่ได้ ไม่ว่างานจะเล็กหรือใหญ่ ย่อมต้องมีพริตตี้สวย ๆ แต่งตัวดีมีไสตล์ มองแล้วชื่นใจสบายตา แต่มีใครคิดสักนิดไหมว่า ทำไมงานดังกล่าวต้องมีพริตตี้ แล้วพริตตี้มาทำอะไรที่ในงาน
สถานการณ์บ้านเมืองของเราในวันนี้ อยู่ในภาวะที่เรียกได้ว่าใกล้หน้าสิ่วหน้าขวานไปแล้วก็ได้ สาเหตุเกิดจากอะไรนั้นก็คงจะทราบกันดีอยู่แล้ว นั่นคือการเมืองการปกครองที่บกพร่อง ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้ว หากจะบอกว่าเป็นมาตั้งแต่เมื่อครั้งเปลี่ยนแปลงการปกครองโดยคณะราษฎร์ในปี 2475 กระทำรัฐประหารยึดอำนาจจากพระมหากษัตริย์ ก็น่าจะได้ เพราะในปีรุ่งขึ้นก็ยึดอำนาจกันเอง แต่ฝ่ายทำการยึดอำนาจเกิดพ่ายแพ้จึงต้องเป็นกบฏ นับแต่นั้นมา ปัญหาการเมืองการปกครองไทยจึงยุ่งอีนุงตุงนังมาจนทุกวันนี้
ประเทศไทยเป็นประเทศเล็ก ประชากรไม่ถึง 100 ล้านคน แต่ดูเหมือนว่าจะมีอะไร ๆ ใหญ่จนเกินตัวในหลายเรื่อง ทำให้สิ้นเปลืองแบบไม่คุ้มค่า เช่น บรรดานายพลในกองทัพทั้งสามเหล่าและตำรวจ มีมากมายเกินความจำเป็น ซึ่งส่วนมากก็ไม่มีอะไรทำ มีตำแหน่งประจำบ้าง ที่ปรึกษาบ้าง ผู้ทรงคุณวุฒิบ้าง ตำแน่งเหล่านี้มีไว้เพื่อรองรับท่านทั้งหลายที่เป็นส่วนเกิน ไม่ต้องทำอะไร สิ้นเดือนก็รับเงินคนละหลายหมื่น
อีกพวกหนึ่งที่มีล้นเกินคือบรรดานักการเมืองทุกระดับ ที่มีกันหยุบหยับไปหมด
หมายความตามหัวข้อนั่นแหละครับ
แต่จะตรงความหมายของ Affiliate Marketing Guru จริงหรือไม่ เพราะยังมืดแปดด้านสิบหกมุม คิดไม่ออกและก็ไม่แน่ใจอะไรทั้งนั้นแหละ ฮา
เรื่องของเรื่องก็คือว่า คิดมานานว่า ตัวเองก็มุ่งมั่น บากบั่น สร้างสรรค์การทำมาหากินด้วย Affiliate Marketing ตามความรู้และแรงบันดาลใจจากปรมาจารย์ทั้งหลาย ที่เคยกล่าวนามมาหลายครั้ง เช่น ท่านต้น- สิทธิศักดิ์ บุญมาก ท่านโยคี ท่านทรงชัย ณะอำภัย ท่านอนุชา ลีวรกุล ท่านตราวุฒ เหลืองสมบูรณ์ ท่านเปิ้ล-ปภาดา และอีกมากมาย โดยทำมาจนหนวดหงอกแล้วแม้จะยังคลานเป็นเต่าต้วมเตี้ยม แต่ก็พอจะมีประสบการณ์เรื่องนี้อยู่นิดหน่อยขนาดเท่าหนวดเต่าเขากระต่าย จึงอยากจะเขียนให้คนอ่านบ้าง
ผมเป็นคนหนึ่งที่ไม่เห็นด้วยกับการแก้ไขรัฐะรรมนูญ ที่นักการเมืองบางกลุ่มกระหายอยากเป็นอย่างยิ่ง และเมื่อพรรคประชาธิปัตย์มีมติไม่เห็นด้วย-ไม่ร่วมแก้ไข ผมก็ขอชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง เขียนกลอนไว้ในบล็อกที่โอเคเนชั่นบล็อกด้วย (เชื่อเถอะ นาน ๆ ผมจะเห็นตรงกับพรรคการเมือง ทุกพรรคนั่นแหละ)
วันนี้ผมได้อ่านบทความของ สุรวิชช์ วรวรรณ เรื่อง นักกินเมือง-นักวิชาเกิน-สื่อเมินชน ในผู้จัดการออนไลน์แล้ว ชัดเจน ตรงประเด็นเป็นอย่างยิ่ง ผมเห็นด้วยกับสิ่งที่เขาเขียน (ผมเคยไม่เห็นด้วยในสิ่งที่เขาเขียนเหมือนกัน แต่ไม่ใช่เงื่อนไขที่จะไม่เห็นด้วยกับเขาตลอดไป) ดังนั้น จึงขออนุญาตนำมาเผยแพร่ไว้ในที่นี้ด้วย ขออนุญาตทั้ง สุรวิชช์ วรวรรณ เจ้าของบทความ ทั้ง นิรันดร์ เยาวภา เว็บมาสเตอร์ กรรมการชมรมผู้ผลิตสื่อออนไลน์ ผมไม่ได้เอามาทำการค้านะครับ
บทความฉบับเต็มของ สรุวิชช์ วรวรรณ มีดังนี้
เรื่องการเขียนและการทำเว็บไซต์กับบล็อกนั้น ทั้งนักวิชาการและเซียนบล็อกเกอร์ทั้งหลายกล่าวตรงกันว่า สิ่งสำคัญที่สุดที่จะทำให้บล็อกเป็นที่สนใจของทั้งบ็อตของ Search Engine และชาวบ้านนักค้นหาข้อมูลก็คือ “เนื้อหา” หรือที่ฝรั่งเรียกว่า “Content is King” เพราะทุกคนที่เข้าบล็อกและเว็บไซต์ต่าง ๆ ก็เพื่อจะอ่านเนื้อหาดี ๆ ตามหัวข้อที่ตนสนใจ
ข้อเขียนในบล็อกนี้ท่านสามารถนำไปเผยแพร่ผ่านสื่อ เพื่อประโยชน์แก่สาธารณะได้ โดยอ้างอิงผู้เขียน โกศล อนุสิม และ www.kosoltalk.com หากนำไปเผยแพร่ผ่านสื่ออินเตอร์เน็ตโปรดใส่ลิงก์เชื่อมโยงกลับมาที่นี่ด้วย ห้ามนำไปแสวงหาประโยชน์ในทางการค้าใด ๆ
