5 บล็อกเกอร์จอมลีลา ปี 2552

เดือนธันวาคม ขอเป็นเดือนที่พูดถึงเรื่องที่ผ่านมาในรอบปีนะครับ โดยเฉพาะเรื่องบล็อกจะขอเน้นเป็นพิเศษ เพราะโกศลทอล์คเป็นบล็อกจึงต้องขอเมาท์ถึงเพื่อนบล็อกบ้าง ซึ่งปีที่ผ่านมาก็เขียนถึงเหมือนกัน แต่ไม่มากหลากเรื่องเหมือนปีนี้

ตั้งใจไว้ว่า หากอายุบล็อกโกศลทอล์คยืนยาวไปถึงปีหน้า ก็จะรักษาแนวทางของปีนี้เอาไว้ และจะพยายามทำให้เป็นประเพณีโกศลทอล์คสืบไป จนกว่าจะไม่มีคนอ่านหรือไม่มีแรงเขียน หรือจนกว่ารวยเป็นเศรษฐีแล้วหนีไปใช้เงินเพลินจนทิ้งบล็อกนั่นแล

คราวนี้จะขอเขียนถึงบล็อกเกอร์จอมลีลาที่ปรากฏในปี 2552 บ้าง ลีลาในที่นี้ก็คือ เอกลักษณ์การเขียนของบล็อกเกอร์ ทั้งเรื่องการใช้ถ้อยคำและกลวิธีสื่อสารที่เป็นจุดเด่นของตนเอง อ่านปุ๊บก็รู้ว่าเป็นผู้นี้แน่ๆ หากเปรียบเทียบเป็นสำนวนอีสานบ้านผมก็ได้ว่า ถึงจะตัดเป็นชิ้นๆยัดใส่ไหปลาแดกมาก็รู้ว่าเป็นคนๆนั้น นั่น—ปานนั้นแหละ

บล็อกเกอร์จอมลีลาที่ติดอกติดใจโกศลทอล์คในปี 2552 คือ

1.นายเดย์ แห่ง idayblog.com นายเดย์คนนี้เป็นหนุ่มชาวอุดร แรกเริ่มเดิมทีนั้นเขาเน้นเรื่องการใช้งานบล็อกเวิร์ดเพรส เป็นเจ้าของหนังสือคู่มือเวิร์ดเพรสถึงสองเล่ม และเป็นเหตุให้โกสลทอล์คหันมาใช้เวิร์ดเพรสจนทุกวันนี้ ลีลาการเขียนของนายเดย์มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวสูงยิ่ง ผสมผสานระหว่างความมีสาระกับความหย่อนสาระได้อย่างกลมกลืน การเลือกคำทีเล่นทีจริงมาแทรกในข้อเขียนทำได้เนียนมาก อ่านแล้วผ่อนคลาย บางคราวก็หัวเราะหึๆ บางครั้งก็ปล่อยก๊ากๆ บางทีก็ได้ยิ้ม ลูกล่อลูกชนเหลือรับประทาน

เอกลักษณ์ที่สำคัญของนายเดย์ก็คือ การตั้งชื่อเรื่องชวนอ่าน พออ่านเนื้อหาแล้วชวนสงสัย เพราะอ่านไปก็ไม่เห็นจะเกี่ยวข้องกับหัวเรื่องเลยก็มี แต่อยู่ดีๆก็พาวกเข้าเนื้อหาแบบไม่รู้ตัว พอคุ้นกันแล้วก็คอยลุ้นว่านายเดย์ต้องมีลูกเล่นอะไรใหม่ๆ ให้ฮาแน่ๆ แล้วก็จริง ถ้าเป็นเรื่องสั้นเขาเรียกว่าใช้เท็คนิคการจบแบบหักมุม

สรุปว่า ลีลาการเขียนของนายเดย์นั้น เอาสาระมาผสมกับความสนุกได้ดีมาก ยิ่งเขียนยิ่งเข้าฝัก แต่คนที่เพิ่งอ่านใหม่ๆอาจจะไม่เข้าใจ อ่านไปๆก็จะรู้เอง

ขอยกให้เป็นหนึ่งใน 5 จอมลีลาแห่งยุค.

2. ทรงชัยแห่ง Songchaiblog.com ผมเคยเขียนถึงทรงชัย ณะอำภัย หรือท่านต๊ะคนนี้มาแล้วเมื่อปีก่อน ขอยกให้เป็นหนึ่งในจอมลีลาแห่งปี 2552 เอกลักษณ์ของท่านต๊ะคือถ้อยคำสำนวนและการวางจังหวะของอารมณ์ได้อย่างดีเยี่ยม รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องได้โดนใจมาก ด้วยการนำกลุ่มคำที่มีความหมายเร้าใจมาตั้งชื่อ

สิ่งหนึ่งที่ ทรงชัย ณะอำภัย นำเสนอผ่านข้อเขียนตลอดมาก็คือ การเรียกร้องให้บรรดาบล็อกเกอร์ทั้งหลายทำสิ่งที่ถูกต้อง โดยเฉพาะบรรดานักหาเงินออนไลน์ซึ่งมีอยู่มากมายนั้น มีอยู่จำนวนหนึ่งที่ชอบละเมิดกฎกติกามารยาทอันดีและที่ควรจะมี โดยเฉพาะเรื่องการทำ SEO ทรงชัยจะเตือน ติ และชี้ทางที่ถูกให้อย่างสม่ำเสมอ แต่ลีลาการติและเตือนของเขานั้น กระทำอย่างแนบเนียน บางครั้งทีเล่นทีจริง บางครั้งซ่อนความหมายให้คิด บางครั้งด่าแบบที่คนทำผิดอ่านจบไปแล้วค่อยรู้ตัวว่า “เฮ้ย! กูโดนทรงชัยด่านี่หว่า” เมื่อรู้แล้วก็โกรธไม่ลง หรือไม่ทันได้โกรธ เพราะที่ทรงชัยพูดมานั้นเป็นความจริง

ขอยกให้เป็นจอมลีลาด้วยความนับถือยิ่ง

3.เม่นแห่ง iMenn.com เม่น–ชายหนุ่มอารมณ์ดีคนนี้ติดโผอีกแล้วครับท่าน ลีลาของเม่นเป็นลีลาของคนอารมณ์ดี อ่านแล้วทำให้มีความสุข ผมไม่รู้ว่าเม่นเขียนเรื่องเศร้าๆได้หรือเปล่า ไม่แน่นักว่า ถ้าให้เม่นเขียนเรื่องเศร้า อ่านแล้วอาจจะหายโศกเลยก็ได้

หากใครสักคนกำลังมองหาบล็อกที่อยากอ่านเพื่อละลายอารมณ์บูดๆของตัวเอง ให้ไปอ่านบล็อกของเม่น โดยเฉพาะเรื่องที่เม่นเขียนถึงตัวเองนั้น อ่านแล้วสนุกสนานเป็นอย่างยิ่ง แค่เห็นรูปของเม่นที่เป็นโลโก้ของบล็อกก็ปลอดโปร่งใจแล้ว

ขอยกให้เป็นจอมลีลาอีกคนหนึ่งในใจข้าพเจ้า

4.นักรบนักรักแห่งโอเคเนชั่น ผมเคยวิเคราะห์ข้อเขียนของบล็อกเกอร์ผู้นี้ในแง่การสื่อสารเมื่อปีที่ผ่านมา ในสถานการณ์เลือกข้างทางการเมือง เป็นการหยิบจับเนื้อหาขึ้นมาวิเคราะห์วิจารณ์

ในเรื่องลีลาการเขียนนั้น นักรบนักรัก นับได้ว่าเป็นผู้ที่ใช้ภาษาไทยเข้าขั้นเห็นแจ้งแทงตลอดคนหนึ่ง เขาสามารถหยับจับเอาถ้อยคำสำนวนมาอธิบายสถานการณ์ได้อย่างสมจริงสมจัง นำคนอ่านให้มองเห็นภาพในเรื่องที่เขาเขียนถึงอย่างชัดเจน การลำดับเรื่องราวก็สอดรับและส่งต่อกันอย่างลื่นไหล มีจังหวะจะโคนในการเร้าอารมณ์ผู้อ่าน บทความที่เขาเขียนนั้นใช้โครงเรื่องแบบเรื่องสั้น อ่านแล้วเลิกไม่ได้จนกว่าจะอ่านจบ

นี่เป็นตัวอย่างของการใช้ภาษาไทยที่น่าศึกษา โดยส่วนตัวแล้วผมไม่ทราบว่านักรบนักรักเป็นคนรุ่นใด แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ เพราะสำคัญที่ว่า เขาใช้ภาษาเป็นเครื่องมือสื่อสารได้อย่างเยี่ยมยอด ขอยกให้เป็นจอมลีลาแห่งยุคอีกคนหนึ่ง

5.หน่อง หรือ MiMD แห่ง interiorsiam.com หากพูดถึงคนในแวดวงออกแบบตกแต่งแล้ว สำหรับผมคิดว่าเป็นคนกลุ่มหนึ่งที่คุยด้วยยาก (คนอื่นๆไม่รู้ว่าเป็นเหมือนผมหรือเปล่า) ผมเห็นว่า คนกลุ่มนี้ชอบหมกมุ่นกับตัวเอง การสื่อสารกับคนภายนอก (ยกเว้นลูกค้า) ค่อนข้างล้มเหลว สรุปแล้ว ผมคุยด้วยไม่รู้เรื่องนั่นเอง (เพราะผมโง่เอง)

แต่เมื่ออ่านบล็อกของ MiMD แล้ว ทำให้ผมเปลี่ยนความคิด เพราะเขาได้แสดงให้เห็นว่าคนกลุ่มนี้ อย่างน้อยมีให้เห็นแล้วหนึ่งคน ที่มีลีลาการสื่อสารผ่านตัวหนังสือที่สนุก ชัดเจน และน่าทึ่ง

MiMD ได้นำเอาความคิดของนักออกแบบมาแสดงเป็นตัวหนังสือ ผมอ่านแล้วเข้าใจและสนุก เขาจะจัดวางถ้อยคำเหมือนจัดวางองค์ประกอบของงานศิลปะการตกแต่งเลยล่ะครับในความคิดของผม บางครั้งคำที่เราใช้กันโดยทั่วไปนั้น เขานำมาใช้อธิบายงานศิลปะได้ความหมายอย่างที่ผมนึกไม่ถึง อ่านบล็อกของเขาแล้วได้ความคิดและมุมมองใหม่ๆ ในเรื่องการใช้ถ้อยคำ

ลีลาแบบ MiMD ผมขอเรียกว่า “การจัดองค์ประกอบถ้อยคำแบบนักตกแต่ง” อาจจะยาวไป แต่เป็นคำจำกัดความที่ผมพอจะนึกได้ในตอนนี้

ถ้าใครยังไม่เคยอ่านบล็อกนี้ก็ลองไปอ่านดูนะครับ ใครที่อ่านแล้วก็ลองอ่านอีกครั้ง แล้วช่วยกันพิจารณาว่า ผมอธิบายถูกหรือผิดอย่างไรก็จะดีไม่น้อย

สรุปว่าทั้ง 5 บล็อกเกอร์คือตัวแทนของคนที่ใช้ภาษาไทยได้น่าสนใจในทัศนะของผม ลีลาคือความสามารถในการใช้ถ้อยคำสำนวน จะว่าไปแล้ว ภาษาไทยของเราก็มีตัวอักษร 44 ตัว สระ 28 ตัว วรรณยุกต์ 4 ตัว ทุกคนที่อ่านออกเขียนได้ก็เท่ากัน แต่นำมาใช้งานได้ไม่เท่ากัน คนที่มีความสามารถมากย่อมนำมาใช้งานได้น่าสนใจมากกว่า ซึ่งทั้ง 5 คนก็เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มคนที่มีความสามารถในการใช้ภาษาไทยดีกว่าคนทั่วไป

ขอเชิญไปสัมผัสพิสูจน์ สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น คลิกกันตามสบาย.

• บล็อกกับทฤษฎีการสื่อสาร (0)
• กลภาษา : กลวิธีสื่อสารของ ทรงชัย ณะอำภัย ณ songchaiblog.com (0)
• บล็อกเกอร์ MiMD แห่ง interiorsiam.com คุยเรื่องบล็อก (0)
• When The God Blogger Met The Most Lazy Blogger (1)
• 5 บทความดีๆที่จะช่วยสร้างบล็อกให้เจริญๆโดยบล็อกเพื่อนบ้านโกศลทอล์ค (0)