พ่อของลูก
เราเคยได้ยินได้ฟังเสมอว่า พ่อแม่คือครูคนแรกของลูก เพราะสอนให้ลูกรู้จักกิน นอน เดิน นั่ง สอนให้ลูกช่วยเหลือตัวเองตั้งแต่ลืมตาดูโลก จนกระทั่งลูกเติบใหญ่จนมีลูกของลูกแล้ว ภาระของครูคนแรกก็ยังไม่จบสิ้น จนกว่าจะตายไปข้างหนึ่งนั่นแหละจึงจะหยุดลง
เมื่อเป็นลูกเราปฏิเสธไม่ได้เลยว่า พ่อแม่คือครูของเราอย่างแท้จริง เพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้เราดูแลตัวเองได้นั้น ก็เพราะพ่อแม่คอยสั่งสอน
เราเรียนรู้จากพ่อแม่ และเป็นการเรียนที่ไม่มีวันจบ
แต่เมื่อมีลูกของเราเอง มุมมองของเราค่อยๆเปลี่ยนไป ในฐานะที่เป็นพ่อแม่ เราทำหน้าที่เป็นครูของลูก ขณะเดียวกันเราก็ได้เรียนรู้จากลูกไปด้วย-ลูกก็เป็นครูของพ่อแม่ได้เช่นกัน
ผมเป็นพ่อของลูก ผมรู้สึกเช่นนี้
เป็นความรู้สึกที่ไม่นึกว่าจะมีได้ หลายสิ่งหลายอย่างที่ได้เรียนรู้ ถ้าไม่มีลูก รับรองว่าไม่รู้เด็ดขาด
ลูกสอนให้รู้ว่า คนเราสามารถรักคนอื่นได้มากกว่ารักตัวเองจริงๆ นั่นคือรักลูก
คนที่ไม่ค่อยใส่ใจกับชีวิต ไม่ค่อยถนอมมันนัก ใช้มันอย่างเพลิดเพลินสุรุ่ยสุร่าย เมื่อมีลูกแล้ว กลับทำให้เห็นคุณค่าของชีวิตมากขึ้น ดูแลชีวิตให้ดีได้ ไม่ทำในสิ่งที่ไม่ควร อย่างน้อยก็มีสำนึกที่ดีงามขึ้น
ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นมากมายก่ายกอง เมื่อมีลูก ใจที่เคยหยาบกระด้างก็อ่อนโยน เด็กๆที่เคยสร้างความรำคาญให้กลับกลายเป็นความชื่นบาน ลูกสอนให้เรารู้จักรักคนอื่น อย่างน้อยก็ลูกของคนอื่นที่อยู่ในวัยเดียวกับลูกเรา เห็นแล้วทำให้เอ็นดู ชื่นชม ยินดี
คนเรามักยึดเอาตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางของโลก ทุกสิ่งทุกอย่างก็เพื่อตัวเราเป็นเบื้องต้น แต่เมื่อมีลูกแล้ว ลูกสอนให้เรารู้ว่า ตัวของเรานั้นไม่ใช่ศูนย์กลางของโลกอีกต่อไป แต่เป็นคนอื่นที่มิใช่ตัวเรา คนๆนั้นก็คือลูก
เราเลี้ยงลูกให้เติบโต สอนเขาให้ช่วยเหลือตัวเอง ขณะเดียวกันเราก็ได้เรียนรู้จากเขาไปพร้อมๆกัน เพราะสิ่งใดที่ลูกไม่รู้ แต่เป็นสิ่งที่เขาต้องรู้ เราต้องขนขวายเรียนรู้ก่อนเพื่อที่จะมาสอนเขา
พ่อแม่ทุกคนย่อมต้องการให้ลูกเติบโตเป็นคนดี ทำสิ่งที่ถูกต้อง การที่เขาจะเป็นได้ ย่อมต้องอาศัยตัวอย่างจากพ่อแม่เป็นพื้นฐาน ดังนั้น การเป็นคนดี การทำสิ่งที่ถูกต้อง พ่อแม่ก็ต้องเรียนรู้ เพื่อเป็นแบบอย่างแก่ลูก
การเป็นพ่อแม่คนนี่ไม่ใช่เรื่องหมูๆเลย ต้องเรียนรู้แม้กระทั่งการทำตนเป็นคนดี
ผมเข้าใจพ่อก็ตอนที่ได้เป็นพ่อนี่แหละ
เราเป็นพ่อของลูกเพียงคนเดียวยังทำอะไรมากมายขนาดนี้ แล้วพ่อของเราที่เป็นพ่อของลูกหลายคนจะลำบากขนาดไหน
ลูกได้สอนให้ผมเห็นถึงความลำบากของพ่อ สอนให้รู้ถึงความรักของพ่อ
นี่ขนาดเราเป็นพ่อนะครับ ไม่ใช่แม่ที่อุ้มท้องอย่างยากลำบาก จึงไม่ต้องสงสัยว่าแม่จะรักลูกมากขนาดไหน ลึกซึ้งเพียงใด
ธรรมชาติของคนนั้น ว่ากันว่าทำความไม่ดีได้ง่ายกว่าทำดี
การเป็นพ่อที่มีคุณภาพคือสอนให้ลูกเป็นคนดีได้นี่ ไม่ใช่เรื่องหมูๆเลยนะครับ เพราะเราก็ต้องเป็นคนดีอย่างที่อยากจะให้ลูกเราเป็น
พ่อแบบหนึ่งเลี้ยงลูกให้เป็นคนดี เป็นที่ยกย่องยอมรับ พ่ออีกแบบหนึ่งเลี้ยงลูกแบบเสียคน กลายเป็นพ่อที่โลกประนาม มีลูกให้โลกสาปแช่ง ดังที่เราได้ยินได้ฟังกันอยู่เนืองๆ
คนเป็นพ่อทั้งหลาย น่าจะสำรวจตัวเองอยู่เสมอว่า เราเป็นพ่อของลูกแบบไหน ต้องการเป็นพ่อแบบใด
ก็คงต้องถามหัวใจตัวเองดู!
เรื่องที่มีเนื้อหาใกล้เคียงกัน
Leave a Reply