วณิพกผู้ยิ่งใหญ่

ผมชอบฟังเพลงลูกทุ่ง โดยเฉพาะเพลงลูกทุ่งรุ่นเก่า เป็นเพลงที่มีมนต์เสน่ห์ยิ่ง เป็นเครื่องมือที่พาใจเราย้อนไปสู่อดีตได้อย่างลึกซึ้ง ยากที่จะมีอะไรมาทัดเทียมภาษาของดนตรีได้

ผมชอบฟังเพลงลูกทุ่งที่มีคนร้องสดๆ แม้ไม่ไพเราะเสนาะสนานเหมือนฟังจากเสียงต้นฉบับ แต่เมื่อเปล่งออกมาจากปากของใครย่อมแสดงว่าเพลงนั้นเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขา หากไม่เช่นนั้นคงไม่ร้องออกมา

ที่สรุปเช่นนี้ย่อมเอาความรู้สึกของตัวเองเป็นที่ตั้ง เพราะถึงแม้ผมเองจะชอบฟังเพลงลูกทุ่งทุกเพลง แต่มีเพียงไม่กี่เพลงเท่านั้นที่ผมร้อง นั่นเป็นเพราะผมรู้สึกว่าเพลงนั้นมีส่วนอย่างมากในชีวิตของผม

ผมชอบฟังเพลงลูกทุ่งที่บรรดาวณิพกร้องสดๆมากที่สุด ผ่านไปที่ใดหากมีวงดนตรีคนตาบอดกำลังเล่นเพลงอยู่ ผมต้องหยุดฟัง นอกจากฟังเพลงแล้วผมยังชอบดูกิริยาท่าทางของพวกเขาด้วย

ดูแล้วผมว่าพวกเขาคือผู้ยิ่งใหญ่ เพราะพวกเขาไม่เพียงแค่ร้องเพลงเพื่อแลกเงินเท่านั้น แต่พวกเขาร้องเพลงเพราะมันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ร้องด้วยความตั้งใจ สีหน้าบ่งบอกถึงความสุข ความพอใจเป็นอย่างยิ่ง ไม่ว่าเขาจะร้องเพลงใคร เขาก็คือคนๆนั้น ไม่ใช่คนตาบอดร้องเพลงแล้ว หากแต่เป็นเจ้าของเพลงทั้งน้ำเสียง อารมณ์ บางคนแทบจะใช้เสียงได้เหมือนนักร้องเจ้าของเพลงร้อยเปอร์เซ็นต์

ผมคิดว่า บางทีหากนักร้องตัวจริงได้ฟัง เขาอาจไม่แน่ใจก็ได้ว่า นี่เป็นตัวเขาหรือนักร้องวงดนตรีคนตาบอดร้องกันแน่
ผมชอบฟังเพลงที่บรรดาวณิพกตาบอดร้อง พวกเขาเป็นคนสู้ชีวิตอย่างแท้จริง แม้คนตาดีบางคนอาจสู้ไม่ได้ ผมเคยยืนดูพวกเขาประกอบเครื่องดนตรีก่อนแสดง แม้ตาบอดแต่มือแคล่วคล่อง เขาไม่ได้ใช้สายนำทางหากแต่ใช้หัวใจทำงานแทน
ผมฟังเพลงของพวกเขาแล้วผมก็บริจาคเงินให้เช่นเดียวกับคนอีกมากมาย แต่ผมให้โดยที่ไม่คิดว่าให้เงินเพราะพวกเขาเป็นคนตาบอด ไม่ได้ให้เพราะสงสาร หรือเพื่อสงเคราะห์

แต่ผมต้องจ่ายให้พวกเขาเพื่อแลกกับการฟังเพลง พวกเขาเป็นคนทำงาน ฉะนั้นจึงสมควรที่จะได้รับค่าตอบแทนจากการทำงาน พวกเขาไม่ได้มาเพื่อขอให้ผมหรือใครช่วยสงเคราะห์ แต่นี่คือการทำงาน คนทำงานย่อมมีเกียรติและศักดิ์ศรีพอที่จะไม่ต้องการการสงเคราะห์จากใคร

แม้จะจ่ายให้เขาด้วยเหรียญราคาน้อยที่สุด หากแต่ทำด้วยความเคารพ ย่อมเป็นเหรียญที่มีคุณค่าใหญ่หลวง คนที่ให้เหรียญที่มีราคาสูงแต่ไม่มีความเคารพ โยนลงกล่องให้เกิดเสียงดังเพื่อประกาศหรืออวดอ้าง แบบนั้นไม่ใช่ให้ด้วยความเคารพ
พวกเขาคือผู้ยิ่งใหญ่ในชีวิต

ทุกครั้งที่ผมจ่ายค่าตอบแทนแก่พวกเขา ผมค่อยๆหย่อนลงกล่องที่เขาคนใดคนหนึ่งถืออยู่อย่างเบาที่สุด เพื่อไม่ให้เกิดเสียงอันส่อแสดงให้เห็นถึงการอวดอ้างตัวเองให้เหนือกว่าพวกเขา

ผมนึกอยู่เสมอว่า เงินที่จ่ายไปนั้น แม้จะมีราคาสูงที่สุด แต่เทียบไม่ได้เลยกับเกียรติและศักดิ์ศรีของผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้น!

• ขออภัยครับ ยังไม่มีเรื่องที่มีเนื้อหาใกล้เคียงกัน