บล็อกหนอบล็อก! จะอะไรกันนักหนา

เบื่อเขียนบล็อกบ้างไหมครับ?

อันที่จริงแล้ว เมื่อเราทำอะไรก็ตาม หากทำบ่อยๆก็จะเกิดความเคยชิน เมื่อเกิดความเคยชินนานๆเข้าก็กลายเป็นซ้ำซาก เมื่อซ้ำซากอยู่ไม่หายก็จะกลายเป็นความเบื่อหน่าย เมื่อเกิดความเบื่อหน่ายขึ้นแล้วหากกำจัดความเบื่อหน่ายไปไม่ได้ก็อาจเตรียมตัวสวัสดีลาก่อนกับเรื่องนั้นๆ

เหมือนยามรักน้ำต้มผักที่ขมๆก็ว่าหวาน แต่ยามหมดรักน้ำตาลหวานๆก็กลายเป็นน้ำต้มผักได้ การเขียนบล็อกก็เหมือนกัน!

คงมีบ้างแหละที่พวกเราชาวบล็อกมีบางช่วงที่เบื่อๆกับเรื่องเขียนบล็อกและอ่านบล็อก จากพฤติกรรมที่ว่างเมื่อไรก็เข้าบล็อก กลายมาเป็นว่าแม้ถึงเวลาอัพเดตก็ไม่อยากทำ เพราะเบื่อขึ้นมาเฉยๆ ไม่รู้ว่าจะทำไปหาพระแสงอันใด ชีวิตนี้ทำไมต้องบล็อก จะบล็อกอะไรกันนักหนา แค่งานที่ทำในหน้าที่ก็ปวดกะบาลแทบจะตายอยู่แล้ว

การเขียนบล็อกของแต่ละคนก็มีเหตุผลแตกต่างกันไป จุดประสงค์ในการคิด เค้น กลั่นกรองถ้อยคำเป็นเรื่องราวแล้วนำมาลงบล็อก ทั้งจุดประสงค์หลัก จุดประสงค์รอง ทั้งเปิดเผยทั้งซ่อนเร้นก็คงมีกันคนละหลายๆข้อ แต่ที่เหมือนกันก็คือ ต้องการให้คนอื่นๆรู้ว่าเราคิดอะไร ต้องการให้ใครๆรู้ว่าเรามีตัวตนอยู่ในโลกนี้ และที่สำคัญอยากทำประโยชน์ให้คนอื่นๆบ้าง ผ่านข้อเขียนของเรา

แต่อย่างที่บอก ทำไปๆบางทีก็คิดอะไรไม่ออก ทำให้เบื่อหน่ายเอาได้ จนพาลโมโหให้บล็อก อะไรๆกันนักหนา จะเขียนไปทำไมกันล่ะเว้ย มีคนอ่านสักคนไหมล่ะเนี่ย ฯลฯ

แต่แน่นอนว่า ร้อยทั้งร้อยแม้จะเบื่อแต่ก็ไม่มีใครอยากเลิกเขียนบล็อก เพียงแต่หงุดหงิดรำคาญ ดังนั้น จึงต้องหาวิธีแก้อาการเบื่อให้หมดไป ในที่นี้ ผมอยากจะแบ่งปันหนทางกำจัดความเบื่อซึ่งพิสูจน์มาแล้วว่าได้ผล อาทิ

• คิดว่าเป็นส่วนหนึ่งของงานในหน้าที่ ขึ้นชื่อว่างานนั้นแม้มันน่าเบื่อแต่ก็ต้องทำ การทำงานของเราก็ต้องรับผิดชอบเต็มที่ คือเบื่อแต่ก็ทำจนสุดฝีมือ การเขียนบล็อกก็เช่นกัน ถือเสียว่าเป็นงานที่เพิ่มขึ้นมาอีกอย่างหนึ่ง เบื่อก็ทำให้มันดีที่สุด ทำให้มันเสร็จไปเหมือนงานอื่นๆ

• คิดว่าเป็นการพูดกับเพื่อน ขึ้นชื่อว่าเพื่อนนั้นเมื่อเจอกันแม้จะเบื่อแค่ไหนก็ต้องคุยกัน ลองนึกถึงภาพสิครับว่า เราเบื่องานเต็มทีแล้วแต่พอได้คุยกับเพื่อนมันเหมือนกับได้ขึ้นสวรรค์ ดังนั้น การเขียนบล็อกเหมือนกำลังคุยกับเพื่อน โม้แหลกไปทุกเรื่อง ก็จะช่วยให้หายเบื่อได้เช่นกัน

• คิดว่ากำลังสร้างประโยชน์แก่คนอื่น คนเรานั้นถ้าไม่ใช่ประเภทจอมมารสะท้านโลกันต์ หรือ มือสังหารไร้น้ำใจในนิยายกำลังภายใน ต่างล้วนแต่มีความสุขเมื่อได้ทำอะไรๆเพื่อคนอื่น แม้จะเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆก็ตาม ดังนั้น หากเราคิดว่าการเขียนบล็อกที่เรากำลังเบื่อหน่ายอยู่นี้ เราได้สร้างประโยชน์แก่คนอื่น โดยเขียนสิ่งที่ดีมีประโยชน์ให้คนอ่าน ซึ่งอาจมีใครสักคนอ่านแล้วเกิดแรงบันดาลใจเปลี่ยนแปลงชีวิตให้ดีขึ้น ย่อมจะเป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง แบบนี้ก็จะทำให้เรามีกำลังใจเขียนต่อไป

• คิดว่ากำลังพักผ่อนหย่อนใจ ข้อนี้เป็นความจริงอย่างแน่นอน การเขียนเป็นการปลดปล่อยความคิด ระบายสิ่งที่อัดแน่นอยู่ในจิตใจของเราออกมา ทำให้เกิดความผ่อนคลาย ลดความเคร่งเครียด ทั้งยังเป็นการสร้างพลังให้เกิดขึ้นได้อีกด้วย เหมือนการพักผ่อนหย่อนใจ ฝรั่งจึงมีการบันทึกประจำวัน เพื่อเขียนเรื่องราวที่ได้พบเห็นในแต่ละวัน เมื่อได้ถ่ายเทจากภายในของเราไปไว้บนกระดาษ อะไรๆก็ดีขึ้นมากว่าเก็บเอาไว้แบบอัดอั้นตันใจ

• หยุดเขียนไปสักระยะหนึ่ง ในกรณีที่เบื่อมากๆก็หยุดเขียนมันไปเลย ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับบล็อก ไม่ว่าจะเขียนหรืออ่าน หยุดใช้อินเตอร์เน็ตเลยยิ่งดี หากจำเป็นก็ใช้แค่เรื่องงาน เสร็จงานแล้วก็เลิกใช้ วิธีนี้ขอบอกว่า ไม่เกิน 7 วันอาการเบื่อจะหายไปแน่นอน อันที่จริงวันที่ 3 ก็เริ่มคิดถึงบล็อกแล้ว ผมเคยทำแบบนี้แบบหักดิบเสมอๆ ปรากฏว่าซมซานกลับมาหาบล็อกภายใน 7 วันทุกครั้ง

วิธีแก้เซ็งแก้เบื่อการเขียนบล็อกก็มีพอสังเขปดังที่ยกมาข้างต้น ขอย้ำว่าเป็นประสบการณ์ส่วนตัวของผมคนเดียวไม่เกี่ยวกับพันธมิตรหรือ นปก. นะครับ อาจไม่ได้ผลกับคนอื่นๆ หรือาจจะได้ผล ผมไม่กล้ารับประกัน ถ้าอยากรู้แน่ๆโดยไม่แพ้เด็กประถม 4 ก็ขอเชิญลองเอาไปใช้ดู

ขอบคุณที่อ่านจนจบ และสวัสดีมีชัยในการเขียนบล็อกครับ.

• ขออภัยครับ ยังไม่มีเรื่องที่มีเนื้อหาใกล้เคียงกัน